Kullanıcı Oyu: 5 / 5

Yıldız etkinYıldız etkinYıldız etkinYıldız etkinYıldız etkin
 

YEDİ KOCALI HÜRMÜZ

SADIK ŞENDİL

 

BİRİNCİ BÖLÜM

 

SAHNE 1:

 

ANLATICI: Efendiiim, cümleten akşamı şerifleriniz hayırlı olsun. Az sonra sizlerle karı kadim bir maceranın hikayet ve ruyietine agah olacağız. Lisanımızda “eski ağza yeni taam” diye bir tabir vardır…İş bu akşamki labiyatımızda ise, vaziyet beriakis olup, genç adem kişiler sizlere yeni ağızla eski kelam edecekler. Bundan yana bir kusur, herhangi bir sürçü lisan olursa affola deyip kelama agaz edelüm:

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, periler diyarında değil şu güzel İstanbul’umuzda ve çok değil bundan 100 sene kadar önce yedi kocalı bir Hürmüz hanım varmış. Taşkasap’ta otururmuş. Hürmüz Hanım, Allah için bi gayet güzel, iyi huylu, endamı düzgün, çalar söyler, güler oynar bir hatun kişi imiş.

Öyle derler ki bu cana yakın hatunu bir gören bir daha görmek ister ve erkekler etrafında pervane misali dolaşırlarmış.

Yalnız bu namusuna düşkün, gayet mutaassıp olan Hürmüz’ümüzün bir huyu varmış. İmam önünde şahitli nikah basılmadıkça hiçbir er kişi yüzünü dahi göremezmiş Hürmüz’ün. Gelin görün ki bir de kusuru varmış bu tazenin. Allah’ın her perşembesi evlenirmiş.

HÜRMÜZ: İşte o Hürmüz de benim. İzin verirseniz hikayemi ben kendim anlatayım size. Az önce masalımıza başlayan cadalozun anlattıklarına inanmanızı istemem. Çünkü masallarda daima abartı vardır. Yedi koca! Yok deve! Daha neler canım. Benim..bir sayayım…Sadece beş tane kocam var. Bir kadında aynı anda kazık kadar beş koca çok gibi gelir sizlere ama inanın çok değil. Bakın anlatayım.

Kocalarımdan biri berberdir. Beni bir paşa konağında orta hizmetinde zanneder. Haftada bir gün izinliyim derim ona. Salı akşamları kendi evinde bekler beni. Gül gibi geçinir gideriz.

Çarşambaları Bekçi Memo’ya ayırmışımdır. Ben onu kendi evimde beklerim. Diğer günler gelmesine ihtimal yoktur, nöbettedir hep ve koca İstanbul’un asayişi zavallı Memo’mun üstüne yüklenmiştir. Uzun bir haftanın hasretiyle deliler gibi koşar eve ve sabahlara kadar..kütük gibi uyur. Çünkü karakolda uyku yüzü göstermezler Memocuğuma.

Perşembeleri hallaç kocamın gecesidir. Süslenir, püslenir, utumu elime alır onu beklerim. Dükkanı Lüleburgaz’dadır. Eli de azıcık dardır. Ama her gelişinde bir iki mecidiyesini alırım garibin.

Cumalar sarhoş Ömer’indir. En belalı kocam odur. Allah’tan ki ya meyhanede, ya oyunda, yahut kavgadadır. Karakoldan, hapisten vakit bulursa gelir…Beş aydır yine içeride, daha da iki sene yatacakmış. Yatsın aman, biraz başımı dinleyeyim.

Bu kadar işte…A, durun, Mehmet Ali’yi unuttum. Ama oncağızın günü saati yok. Fiyzan’da redif taburunda sipahi çavuşudur. Nikahtan bir saat sonra gitti, gidiş o gidiş. Ne mektup, ne haber…İster misiniz şehit düşsün de bir de dul kalayım. Ben istemem, çünkü dul maaşı devede kulak. Halbuki şimdi her ay askerlik şubesine gidip yiyecek bedelini ve tütün paramı çıtır çıtır alıyorum. Allah Mehmet Ali’me ömür versin.

Etti beeşş!...Görüyorsunuz ki o kadar da zor iş değil bu. Üstelik haftanın iki gecesi yalnız bile kalıyorum. E o kadarına da katlanacağız artık. Peki bu niye böyle diyeceksiniz şimdi? Sebebi gayet basit. (Birazdan göreceksiniz.)

(Geçim derdi, hesap meselesi, ortalık ateş pahası. Ekmek on paraya fırladı, peynir 45 para. Bu zamanda bir ev ayda beşyüz kuruştan aşağıya dönmüyor. Ben de her ay başı beşyüz kuruş getirebilecek tek bir koca bulamayınca, yüzer kuruş getirebilecek beş tek koca buldum ve hesabı tutturdum. Laf aramızda, dünya git gide daha da ateş pahası olacak. Gün gelecek has ekmeğin okkası yüz kuruşa fırlayacakmış diyorlar. O günü görecek kadınların hallerini düşünüyorum. Aylık hesabı acaba kaçar lira kazançlı kaç tane koca ile tutturabilecekler. Ay, Allah kolaylık versin onlara.)

 

SAHNE 2 :

 

SAFİNAZ: Huu Hürmüz, Hürmüz!

HÜRMÜZ: Hah. Komşumuz kılavuz Safinaz Abla geliyor. Bakalım ne haberler var. Gel Safinaz Ablacığım, gel. Kimse yok. Aç başını ayol.

SAFİNAZ: Ne bileyim ben, seninkilerden biri oluverir de.

HÜRMÜZ: Tövbe tövbe. Bende öyle selamsız sabahsız pat diye damlayacak koca ne gezer a Safinaz Ablacığım. Hepsi birbirinden terbiyelidir adamcıklarımın. Hele anlat bakalım, tersanelimden ne haber?

SAFİNAZ: Kaptan yanıp tutuşuyor. He desin nikahı basayım diyor, diyor ama…

HÜRMÜZ: Aması ne Safinaz Abla?

SAFİNAZ: Biraz fazla kaçtın gibime geliyor da. Üst üste beş koca, evlere şenlik, hem ayıp hem günah.

HÜRMÜZ: Aşk olsun Safinaz Abla. Nikahlı koca günah olur mu?

SAFİNAZ: Yani sen şimdi bu kaptana da varacak mısın?

HÜRMÜZ: Niye durayım ayol. Aslan gibi adam. Gemisi de ayda bir geliyormuş İstanbul’a.

SAFİNAZ: Allah kolaylık versin kızım.

HÜRMÜZ: Niye ablacığım. Cumartesi Pazar boşum zaten. Haydi koş imam efendiye. Bana bir vekil bulsun, kahvede nikahı kıysınlar, hemen bu akşam yapalım düğünü.

SAFİNAZ: Tutu üstüme iyilik sağlık, niye hemen bu akşam ayol?

HÜRMÜZ: Senin haberin yok. Kaptanın gemisi yarın gidiyor. Bir gitti mi bekle ki gelsin sonra.

SAFİNAZ: İyi ama, imam efendi senin sarhoş Ömer’le nikahlı olduğunu biliyor.

HÜRMÜZ: Al bu kâğıdı, ver imam efendiye. Ömer’in öldü yazısı.

SAFİNAZ: Hi, sarhoş Ömer öldü ha!

HÜRMÜZ: Yok canım, hapiste. Sahte o kâğıt. Nüfus memurunu aldattım, aldım rüşvetle.

SAFİNAZ: Kim bilir kaç mecidiyeye.

HÜRMÜZ: Tek bir öpücük. O da yaşmağın üstünden…Haydi koş, kaptana şartlarımı söyle.

SAFİNAZ: Ne şartı?

HÜRMÜZ: Ne şartı olacak? İki beşi birlik, bir servi sandık, iki ferace, bir atlas yorgan, ayda da beş mecidiye. Senin kılavuzluğun da ayrı.

SAFİNAZ: Aman kızım, düşündüğün şeye bak.

HÜRMÜZ: Onu sen düşünürsün ablacığım, haydi durma. Sonra gel de şöyle bir düğün yemeği hazırlayalım. Konu komşuyu toplar bir güzel eğleniriz akşama.

SAFİNAZ: Aa, hiç böylesini görmedim. Üst üste dolma sarar gibi nikah oluyor hatun.

HÜRMÜZ: İftira etme, dolma sarmasını hiç bilmem. Nerede benim gelinliğim ayol!

 

SAHNE 3:

 

(Hürmüz’ün Hızır Kaptan’la evlenişi.)

ANLATICI: Ejderiderya yelkenlisinin kaptanı tersaneli Hızır Reis, kahvede sabırsızlıkla haber bekliyordu Hürmüz’den. Yedi kapının yedi ipini çekmiş, yedi havanda yedi kilo ceviz kırmış kılavuz Safinaz Hanım Kaptan’a müjdeyi götürdü. İmama da sarhoş Ömer’in öldü yazısını. İmam Efendi iki mecidiyeyi avucuna, iki şahidi de karşısına alınca kıyıverdi nikahı. Ve çiçeği burnunda damat Hızır Reis, akşam namazını mahallenin camisinde kıldıktan sonra, Hürmüz’ün evinin yolunu tuttu.

1. YAŞLI KADIN: Ayol, Hürmüz’ün sarhoş Ömer ne zaman ölmüş?

2. YAŞLI KADIN: Besbelli yeni ölmüş, aylardır ortada yoktu.

3. YAŞLI KADIN: Bu Hürmüz’ün bir de hallaç kocası varmış derler hanım.

1. YAŞLI KADIN: Aa, o çoktan boşamış gitmiş kızı.

2. YAŞLI KADIN: Vah tazecik vah, kocadan yana hiç yüzü gülmemiş desene.

1. YAŞLI KADIN: Allah bu seferkini korusun. Doğrusu ben pek severim Hürmüz’ü. Eli erkek ekmeği görsün ayol hatunun. El kapılarında çalışmaktan imanı gevredi yavrucağızın.

SAFİNAZ: Huu, kadınlar kızlar, örtünün bakayım. Gelinle damat geliyorlar. Gören maşallah desin, gören maşallah desin.

(Gelinlik içinde Hürmüz ve Hızır Reis içeri girerler.)

KADINLARIN HEPSİ: Maşallah, maşallah, gören maşallah desin, maşallah, kırk bir kere maşallah, tüh tüh tüh.

SAFİNAZ: Aman maşallah. Ömrü hayatımda birbirine bu kadar yaraşan gelin güvey görmedim…Anan sana helal süt vermiş kaptan bey oğlum. Bir kız aldın ki dostlar başına. Eşini benzerini yedi derya yüz iklim bulamazsın. Sazına mı, sözüne mi, kaşına mı, gözüne mi, Allah vermiş de vermiş…Huu, Çingene Sülü, haydi, başlayın çalmaya ayol…Siz de kızlar, davranın bakalım, kalkın haydi…Yoo, böyle günde utanmak yok. Sarı güzelli tombul hoca kitap göstererek söyledi, damattan namahrem olmaz.

(Müzik başlar, kızlar oynar.)

HÜRMÜZ: Gemilerde talim var

Bahriyeli yarim var.

O da gitti sefere

Ne talihsiz başım var.

(Hürmüz de oyuna kalkar. Cümbüş sona ererken ışıklar ağır ağır kararır.)

 

SAHNE 4:

 

(Hürmüz gelinliğini çıkarırken Safinaz yatağı hazırlar. Hızır Reis de bu arada namaz kılmaktadır.)

ANLATICI: Ve böylece geç vakitlere kadar eğlenilip haneden el ayak çekilince Safinaz Abla, Hürmüz’ün ipekli gelin döşeğini altıncı defa olarak sermeye koyuldu. Az sonra gönlünün sevdiği kızla dünya evine girecek ve ertesi sabah sefere çıkacak olan Hızır Kaptan, kendisine verdiği bu nimetten dolayı secdeye kapanmaktan geri kalmadı…Hürmüz bir yandan soyunuyor, bir yandan da bu altıncı felaketi nasıl atlatacağını düşünüyordu. Talihi ona şu ana kadar hep yardım etmişti. Bu gece de yardım edecekti, ama nasıl? (Hürmüz sıkıntılı bir şekilde yatağa oturur, Safinaz’la kaş göz yaparlar.)

Safinaz Abla’nın bu geceki görevi, bundan beş kere önce de olduğu gibi, Hürmüz’le yeni kocasına yengelik etmekti. Yenge o zamanın adeti üzere, yeni evlilere ilk gece ne yapacaklarını, nasıl davranacaklarını öğreten tecrübeli aşk öğretmeni demekti. Zamanla bu sanat da öldü, lüzum kalmadı tabii…

SAFİNAZ: Ne yapacağını anlatayım mı elmasım?

HÜRMÜZ: Bana mı? (Kaptan’ı göstererek) Aşağı kapıya ayol.

SAFİNAZ: Aslanım, levendim, servibülendim. Sevdiğiniz kadınla yatağa girmeden önce bu ablanızdan bir soracağınız var mı acaba?

HIZIR: He. Vardur…Saat gaçtur?

HÜRMÜZ: Çüş, ayı!

HIZIR: Seher vakti demir alacağuz da.

SAFİNAZ: Alın, alın aslan oğlum yolunuz açık olsun.

HÜRMÜZ: Güle güleee…

HIZIR: Neden dersen, geceyarısından önce poyraz esmezse yelkenler fora olmaz.

SAFİNAZ: Siz şimdi yelkenliyi bırakın da, şu nazeninin yelkenlerini nasıl suya indireceksiniz, onu biliyor musunuz acaba?

HIZIR: Anlamadum, ne cibi yani? (Safinaz Hızır’ın kulağına fısıldar.) Ooo, ooo, ne demezsun, ondan golay ne vardur.

HÜRMÜZ: Caarrtt!

SAFİNAZ: Ama kızımız pek nazlı tazedir. Utangaçtır da, ola ki diretir, teslim olmaz. O zaman ne yaparsınız ha?

HIZIR: Canım, biz de anadan babadan usul erkan gördük. Saçından tuttuğum gibi ağzına gözüne bir yumruk…

SAFİNAZ – HÜRMÜZ: Eee?

HIZIR: Ters bir şey mi oldu ki?

SAFİNAZ: Aman paşa kaptan. Öyle şey olur mu? Toy kısrak kırbaca vurulmaz ayol. Bu yavru tatlı dil, güleryüzden anlar daha.

HIZIR: Yaa, de bana ne edeceğiz öyleyse.

SAFİNAZ: Yüz görümlülüğünü takıp duvağını açacaksın.

HIZIR: Açtuk.

SAFİNAZ: Bin dereden bin su getirip başını yastığa koyduracaksın.

HIZIR: Eee? Koyduk.

HÜRMÜZ: Hıh! Bekle.

SAFİNAZ: İnce ince, tatlı tatlı sözler söyleyeceksin kulağına. Haydi göreyim seni. Zora geldiğinde ben kapının arkasındayım.

(Safinaz çıkar.)

HIZIR: Hürmüz Hanum.

HÜRMÜZ: Efendim.

HIZIR: Oy Hürmüz Hanum, ben adamı yerum be.

HÜRMÜZ: Derdimi ye emi!

HIZIR: Efendum?

HÜRMÜZ: Yersiniz dedim aslanım.

HIZIR: Aha şunu tak hele bakalım.

(Hızır beşibirlik takar. Hürmüz’ün duvağını kaldırır.)

HIZIR: Oy yandum…De şimdi ha bakayum, goy başını şu yastuğa.

HÜRMÜZ: Iııh, anan güzel mi senin?

SAFİNAZ: Tatlı sözler, tatlı tatlı.

HIZIR: Baklava, sarıgı burma, kaymaklı ekmek kadayifi, pekmezli hamsi…

HÜRMÜZ: Öööğğ, midem.

SAFİNAZ: Olmadı, ince ince sözler, ince ince.

HIZIR: Sicim, iğne, ipluk, olta misinasu, saç kılı, sakal kılı, kedi tüyü, siçan kuyruği.

HÜRMÜZ: İmdaaatt, Safinaz Abla.

SAFİNAZ: Eyvah, eyvah. (Hızır’a) Bir yerini mi incittin?

HIZIR: Yok bee…Nazik laf edeydum.

HÜRMÜZ: Ablacığım, ablacığım, ben bu gece seninle yatayım n’olursun.

SAFİNAZ: Aa, üstüm iyilik sağlık. Gerdek gecesi ayol.

HÜRMÜZ: Korktum, ay korktum, çok korktum, sıçan var, sıçan.

SAFİNAZ: Sıçandan korktu yavrucak.

HIZIR: İnce laftı o be!

HÜRMÜZ: Ablacığım ablacığım, götür beni, oku beni, üfle beni.

HIZIR: Ya biz ne olacağız?

SAFİNAZ: Üstüne varma reis, korktu masum. İster misin babaları tutuversin.

HIZIR: Ne babası?

HÜRMÜZ: Şam babası.

SAFİNAZ: Havalesi vardır, iyi sıhatte olsunlar gelir bazen üstüne.

HÜRMÜZ: Geliyorlar, geldiler, ay dokunmayın bana…Elini sürme ya melek. Aaay, gırtlağımı sıkıyorlar, bırrr, bırrrr.

HIZIR: Ne oldu buna be!

SAFİNAZ: Sen içeri geç damat, ben onu okur üfler, kendine getiririm.

HIZIR: Ama benim vaktim yok. Sabah oliy. Gemiye gideceğum.

SAFİNAZ: Geç geç, bir kahve yaparım sana, bekle biraz.

HIZIR: Hoppalaa, paraları verdik, düdüğü çalamadan gideceğiz galiba.

(Hızır çıkar.)

SAFİNAZ: Kız, ne oldu sana böyle?

HÜRMÜZ: Safinaz Abla, yardım et bana. Kazasız belasız savalım şu adamı. Yapamayacağım.

SAFİNAZ: Aa aa..Bir ay sonra yine gelecek ayol.

HÜRMÜZ: Allah kerim bir aya kadar…Koş, bir kahve yap, oyala, zaten bir saat vakti kaldı adamın.

SAFİNAZ: Hiç de böylesine gerdek görmedim a dostlar, tövbe tövbe.

HÜRMÜZ: Kadın olan anlar benim halimden. N’aparsın, içimden gelmedi adamın boynuna sarılmak. Niye vardın diyeceksiniz? Huyum kurusun. Gelin olmaya da bayılıyorum bir yandan…Buldum. Bakın şimdi nasıl yollayacağım onu…(Köylü gibi) Yangın vaaarrr! Yangın vaaaarrr! Galata rıhtımında yangın vaaarrr! Yangın vaaaarr! Galata rıhtımında!

HIZIR: Heeyy, köylü baba, yangın mı var dedun, nereyedur, nereyedur?

HÜRMÜZ: Galatadaaa, kalyon rıhtımındaaa, yelkenliler yanıyor, yangın vaaarrr!

HIZIR: Aman Allah, yelkenlim, ejderideryaa yaniy.

(Elbiselerini alıp hızla koşarken Hürmüz onu karşılar.)

HIZIR: Yaniy, ejderiderya yaniy!

HÜRMÜZ: Aslan kocam, gitme, ölürüm ben.

HIZIR: Vazgeç, bırak takam yaniy!

HÜRMÜZ: Ben de sana yanıyorum, gel, uyut beni.

HIZIR: Bırak dedum…Bırak hatun.

HÜRMÜZ: Ne zaman gelirsin?

HIZIR: İki ay sonra.

HÜRMÜZ: Ben sensiz n’aparım.

HIZIR: Beklersun da, sık dişini.

HÜRMÜZ: İki ay ne yer ne içerim?

HIZIR: (Para verir) Al da, eyvallah.

HÜRMÜZ: Kocacım kocacım kocacım, beni kimlere bırakıp gidiyorsun. (Güler.)

SAFİNAZ: Ne oldu kız?

HÜRMÜZ: Galata’da yangın oldu.

SAFİNAZ: Şimdi n’olcak?

HÜRMÜZ: Mışıl mışıl uyuyacağız. Of, azıcık aşım kaygısız başım. Ay pek sıkıldım. Erkekle uğraşmak ne zormuş be.

SAFİNAZ: Hele senin gibi alışık olmayana.

 

SAHNE 5:

 

(Berber dükkanı. Doktor Berber’e traş olmaktadır.)

ANLATICI: Hürmüzümüz, altıncı kocasını da şimdilik böylece atlattı ama, gün ola harman ola.

Ve günlerden bir güüün.

Hürmüzün berber kocası tonton Hasan Efendi, dükkanında harıl harıl çalışıp Hürmüz’ümüze ekmek parası kazanırken…

DOKTOR: Demek öyle Hasan Efendi.

BERBER: Öyle ki öyle doktor beyim. N’aparsın, ortalık ateş pahası. Ekmeğin okkası otuz paraya çıktı, kömür otuz beş para, soğan iki metelik, etin sütün yanına varılmıyor, ucunu bir araya getiremiyoruz işte.

DOKTOR: Çoluk çocuk da var tabii.

BERBER: Çocuk ne gezer. Bir hatuncuğum var, ona bile güç bakıyorum. El kapılarında çalışıyor. Ama, iyi yer buldu haa. Koskoca paşa konağı. Dört bir yanda güldür güldür çini sobalar yanıyormuş. Etsiz yemek piştiği yokmuş konakta. Bizim karı fıstık gibi oldu orada.

DOKTOR: Allah sahibine bağışlasın.

BERBER: Gel gör ki doktor beyim, kötü bir tarafı var bu işin. Paşanın büyük hanım huylu bir karı. Akşamları ille de bizim hatun onun odasında yatacakmış. Evlat etmiş benimkini.

DOKTOR: Aa, ya sen?

BERBER: Haftada bir gelir eve. N’aparsın, fıkaralık.

DOKTOR: Haftada bir. İyi ama, sen henüz genç adamsın Hasan Efendi.

BERBER: Sorma doktor beyim, sorma. Ben o haftada bire bile razıyım ama…

DOKTOR: Senin bir derdin var Hasan Efendi.

BERBER: Söylenmez doktor beyim, söylenmez. Hoş doktordan da gizli olmaz a…O haftada biri de bulamadık daha.

DOKTOR: Ha?

BERBER: Hatunu alalı üç ay oldu. Toplasan on iki hafta. Karı bana tutkun, ben ona. İlle velakin her hafta bir aksilik. Anlayacağın, dünya evine giremedik daha.

DOKTOR: Aman Hasan Efendi, nasıl iş o?

BERBER: Öyle bir iş işte. Hatun toy mu toy. Horozdan kaçan dedikleri cinsten. Bir türlü kendime alıştırıp…Anlamadım ki, büyü mü var nedir? Baba Cafer’e git okun diyorum hatuna, ondan da utanırım diyor. Hocadan bile utanıyor.

DOKTOR: Bak hele, evlenmenin böylesi de varmış demek ki.

BERBER: Aman doktor beyim, sen sen ol, evlenmeye kalktığında gözü açılmadık karı alma.

DOKTOR: Aman Hasan Efendi…

BERBER: Vallaha alma. Varsın acık..şey’lenmiş olsun, yeter ki kocasının da gönlünü etsin.

DOKTOR: Çok hoş adamsın Hasan Efendi. Evlenmeye kalkarsam bu sözünü aklımdan çıkarmayacağım.

BERBER: E sizin de vaktiniz geldi artık doktor beyim.

DOKTOR: Valide de o fikirde Hasan Efendi. Paşa babam sizlere ömür olalı evlen de evlen diye tutturur anacığım, hakkı da var.

BERBER: E ne durursun a güzel beyim?

DOKTOR: Zamane kötü Hasan Efendi. Şimdiki kızlara güven olur mu? Ummadığın kızın oynaşı var. Biz biraz mutaassıp aileyiz, Allah korusun, öylesine çatarsak, validenin yüreğine iner, ben de katil olurum Allah bilir.

BERBER: Yok canım, yok canım…(Traş biter.) Sıhhatler olsun doktor beyim.

DOKTOR: Eyvallah Hasan Efendi.

BERBER: Uğurlar olsun efendim.

(Doktor ayağa kalkıp gitmeye hazırlanırken Hürmüz girmiştir, dükkana bakar ve doktoru görüp beğenir.)

HÜRMÜZ: Allah, bu da kim be!

BERBER: Güle güle doktor bey, yine buyurun doktor bey.

HÜRMÜZ: Doktor da doktor ha! Şu endama bak, bir içim su. Aaah, ah, şöyle bir koca bulamadım gitti. Ay keşke görmeseydim.

BERBER: Hürmüz, iki gözümün nuru.

HÜRMÜZ: Özledim ayol kocacığım. Mısır çarşısına büyük hanıma kına almaya çıktım, benimki dükkanı açmıştır dedim uğradım Hasan’ım.

BERBER: Ah ne iyi ettin Hürmüz’üm. Bu Hasan’ın kurban olsun sana.

HÜRMÜZ: Hürmüz’ün de sana kurban olsun. Fırçanı tarağını yiyeyim senin.

BERBER: Halin hatrın, keyfin yerinde ya.

HÜRMÜZ: Hasretinden başka derdim yok kocacığım, yalnız…

BERBER: Hürmüz’üm bir derdin var senin.

HÜRMÜZ: I ıh, hiçbir derdim yok.

BERBER: Valla var. Yoksa konakta mı bir laf ettiler?

HÜRMÜZ: Hayır, gözümün içine bakıyorlar.

BERBER: Hastalandın yine yoksa?

HÜRMÜZ: Hayıır, turp gibiyim.

BERBER: Aman Allah, hatunuma nazarlar değdi besbelli.

HÜRMÜZ: Hasaaann.

BERBER: Hürmüüüzz.

HÜRMÜZ: Hasan..ben bir altın bilezik gördüm.

BERBER: Neredee?

HÜRMÜZ: Kuyumcularda.

BERBER: Eey, gördünse ne olmuş ki?

HÜRMÜZ: Onu alamazsam ölürüm ben Hasan. Konaktaki bütün kızların bileziği var, bir benim yok. Kalfa kadın alay ediyor benimle, kapı gibi kocası var bir bileziği yok diyor.

BERBER: Bak edepsiz karıya.

HÜRMÜZ: Ben de dedim ki, kocama söylersem bir dediğimi iki etmez, n’olacak, etsin de iki Reşat altını.

BERBER: Aman Hürmüz, bende iki Reşat ne gezer?

HÜRMÜZ: Aaa, kocacığım, ben seni para için üzer miyim, bir Reşat kendim biriktirdim, bir de sen verirsin iki.

BERBER: Ama Hürmüz, bende bir altın yok ki.

HÜRMÜZ: Bulursun.

BERBER: Bulamam.

HÜRMÜZ: Bulursun.

BERBER: Bulamam.

HÜRMÜZ: BU-LUR-SUN!

BERBER: Bulurum.

HÜRMÜZ: Oh benim aslanım, haydi, çabuk. Yoksa Salı akşamı gelmem bak.

BERBER: Az bekle. Sarraf Morduhay’dan ödünç alıp geleyim.

(Berber çıkar.)

HÜRMÜZ: Bu iş oldu. Hallaç’ım da sadakor ferace vaadetti. Bekçi’de iş yoktur zavallı, ama sarhoş Ömer hapiste olmasa eli açıktır keratanın…Ay, neydi o doktor be! Kurabiye gibi oğlan. Çıtır çıtır ye.

MEMO: Başüstüne komiser bey, hemen koşar giderim komiser bey, sen heç merak etme komiser…

(Memo Hürmüz’e çarpar.)

HÜRMÜZ: Ay!

MEMO: Destur de hatun…ula Hürmüz.

HÜRMÜZ: Memoom, aslan kocam benim. Ay ne kadar göreceğim gelmişti.

MEMO: Ula Hürmüz, sabah sabah daha şefkat sökmeden ne ararsın çarşılarda ha?

HÜRMÜZ: Şey, paşa efendinin usturalarını şu berbere getirdim bilesin diye.

MEMO: Ula o berber sana yan bakarsa kan çıkar ha.

HÜRMÜZ: İlahi Memo’m. Benim elimin ucunu senden başka kim görür acaba. Sen bu Hürmüz’ünü bilmez misin?

MEMO: Elini yüzünü yiyem ben senin.

HÜRMÜZ: Çarşamba günü olsun da ye inşallah.

MEMO: Haa, Hürmüz..bu Çarşamba yuh. Muhafız paşa izinleri kaldırmış.

HÜRMÜZ: Aaa, istemem, dayanamam ben sana.

MEMO: Hapishanada isyan çıkmış, gardiyanı gebertmişler, kaçmışlar. Karakollara emir çıkmış, kuş uçmasın diye nazır paşa başkomiser de beni çağırdı, bir pat çektim. (Selam verir.) Memo dedi, böyle günde senin bileğin lazım bana dedi, görem seni koş evdeki odunları baltala dedi. Görsen Hürmüz, her bir odunu nah bu kadar bu kadar yarmışam.

HÜRMÜZ: Ama gündüz gel bari eve.

MEMO: Yuuu, vazfe var vazfe. Muavin beyin evine su taşınacak, başkatip beyin kömürü bitmiş alınacak, pulisin çizmesi delinmiş pençe olacak, kaymakam beyin oğlu eşşekle gezdirilecek, devletin işi biter mi Hürmüz. Vazfe bu vazfe.

HÜRMÜZ: Ne büyük adamsın Memo, senlen iftahar ediyorum.

MEMO: He et ya. Aman bana müsaade Hürmüz, mektupçu beyin oğli ha bugün daş mektebe başliy. Onu götürem ha.

HÜRMÜZ: Canım, devletin ne kadar mühim işi varsa sen mi göreceksin Memo?

MEMO: Vazfe, vazfee. Vatan millet hizmet bekler, pedişahım çuk yaşa, işte bu kadar.

HÜRMÜZ: Sen de çok yaşa Memo’m.

(Memo çıkar Berber girer.)

BERBER: Hürmüz’üm, al.

HÜRMÜZ: Ay vallaha utandırdın beni. Acelesi neydi kocacım, eh bana müsaade. Allah usturana kuvvet, kesene bereket versin, benim nonoş adamım.

BERBER: Salıya geleceksin değil mi?

HÜRMÜZ: Hangi Salı gelmedim adamım?

BERBER: Hem de…

HÜRMÜZ: Sus çapkın, ayıp ayıp.

ANLATICI: Hürmüz’ümüzün bir de hallaç kocası var demiştik. Bu tatlı adamcık kızımızın pek ayağına dolaşmaz. Çünkü dükkanı Lüleburgaz’dadır. Ancak ayda bir kere, o da mevsim elverişli ise saç sakal bir traş olur, hamamını yapar ve iki sepete tepeleme yayık yağı, dut pestili, muhacir sucuğu vesaire gibi Hürmüz’ün sevdiği nevaleyi doldurur, kesesine de bir altıncık koyar ve yaylıya atlayıp İstanbul’daki hanımcığına gelir.

Adı Hallaç Rüstem Ağa’dır. Rüstem Ağa’nın Lüleburgaz’da da bir hanımı ve iki çocuğu olduğunu bu arada unutmayalım. Hem bu hanım oldukça eli maşalılardandır. Adı Havva imiş. Havva geliyor dendi mi Hallaç Rüstem Ağa’nın korkudan abdesti bozulurmuş. Ve Allah korusun, bir gün Havva Hanım, kocasının kendisine bir ortak edindiğini öğrenecek olsa kıyametler kopar imiş…İşte bizim Rüstem Ağa.

 

SAHNE 6:

 

HAVVA: Gidi namussuz gidi. Şunun oturuşuna bak, gören de aklı başında uslu puslu bir adam zanneder. Domuz!

NURİYE: Dünyada inanmam Havva. Senin kocan öyle şey yapmaz.

HAVVA: Hem de öyle bir yapmış ki, o ne yere bakan yürek yakan hınzırdır o!

NURİYE: Bakalım doğru mu?

HAVVA: Hem de nasıl doğru. Kadın bir bir anlattı. Taşkasap’ta bir kılavuz Safinaz varmış. Hürmüz denen karı ile aralarından su sızmıyormuş. Aralarını o yapmış. Bu benim şapşal da basmış karıya nikahı.

NURİYE: Sende kabahat. Hafta sekiz gün on dokuz kocanı İstanbul’lara koyvermeyecektin Havva. İstanbul’un kadınları fettan olurmuş, adam gide gele baştan çıktı.

HAVVA: Ben ne bilirdim a kız. Yok pamuk almaya gidiyorum, yok atlas kumaş almaya gidiyorum. Kör ol inşallah. Ah aptal Havva. Herif her ay allanır pullanır, tellaklara kese olur, kırmızı kuşağını bağlar, gider. Nah kafa. Aklımın ucundan bile geçmedi herifin üstüme evlendiği. Ama duurr, ben buna da o karıya da dünyanın kaç bucak olduğunu gösteririm.

NURİYE: Peki ne yapacağız şimdi?

HAVVA: Bizim Şarköylü Süloğlu var ya. Onlar İstanbul’a yerleşti, süt yoğurttan zengin oldular. Taşkasap’ta oturuyorlar. Rukiye kadın kına gecesi yapacak, o karıyı da çağıracak, senlen ben de gideceğiz oldu mu?

NURİYE: Kocan izin verir mi kız? Sordun mu?

HAVVA: Akşam söyledim bile. Hele hele izin vermesin hele bir izin vermesin, az dur…Huu adaam.

HALLAÇ: Tövbe be yahu. Ödcağzımı patlattın Avvaa…Tebe gene ne var, ırastıkcıkları çekmişsin, düzgüncükleri sürmüşsün.

HAVVA: Sürerim tabii, İstanbul’a gidiyoruz.

HALLAÇ: Ne vaamış şimcik İstanbul’cukta.

HAVVA: Dedik ya. Mandıracı Süloğlu’nun Rukiye Abla kına gecesine çağırdı.

HALLAÇ: İyi be yahu da, sen şimcik gidersen çocuklara kim bakar ba.

HAVVA: Bir iki gün sen bakıver. Bizim canımız yok mu?

HALLAÇ: Baka hanımcağzım, ben iki hatuncağzı yapayalnız İstanbul’lara günderemem.

HAVVA: Ne dedin, ne dedin, ne dedin?

HALLAÇ: Dur be yahu, ben günderemem dedimse, sen gidemezsin demedik a. Tıpış tıpış gidersin be hatuncağzım.

HAVVA: Haydi, ver mecidiyeleri.

HALLAÇ: (Para verir.) Selametle. Süloğlu’na selam, Urukiye Abla’ya selam, geç kalmak yok haa, Pazar yaylısı ile dönersiniz.

HAVVA: Eeey, dönmezsek n’olurmuş.

HALLAÇ: Pazara dönersiniz dedim işte.

HAVVA: Ben de dönmezsek ne olur dedim, ha?

HALLAÇ: İiiç, o zaman Pazartesi’ye kalırsınız be yahu.

HAVVA: Hah, şöyle. Çocuklara iyi bak. İneğe de iyi bak, tavuklara, köpeğe de iyi bak.

HALLAÇ: Sen merak etme Avva, kendime de bakarım.

HAVVA: Kendine ister bak ister bakma, kokmuş seni.

(Havva ve Nuriye çıkar.)

HALLAÇ: Allah Allaah. N’oldu bu hatuncağza ba.

ANLATICI: Lüleburgaz’lı hallaç Rüstem Ağa’nın eli maşalı karısı Havva Hanım, ortağının saçını başını yolmak ve kocasından koparılan hediyeleri geri almak için yel yeperek yelken kürek İstanbul’un yolunu tutadursun, biz gelelim yine Hürmüz’ümüze.

İkinci kocası berber Hasan Efendi’nin dükkanının önünde genç ve yakışıklı doktoru göreli beri Hürmüz’ün rengi uçmuş, yüreciğine bir ateş düşmüştü. Yarım düzine kocası olan bir hanımcığın yeniden aşık olması biraz yadırgansa yeridir ama, Hürmüz’ün de bir yüreciği var, o da sever mi sever. Hem de nasıl sevmek, nasıl aşık olmak. Tıpkı masallardaki gibi, peri padişahının oğluna vurulan çoban kızında olduğu gibi, fıkara Hürmüz’ümüz doktoru göreli beri çıralar gibi yanıp tutuşur oldu. Ve ateşi aşkı ile utunu dile getirdi, bakalım ne dedi.

 

SAHNE 7:

 

HÜRMÜZ: Aman doktor canım cicim doktor

Derdime bir çare

Çaresiz dertlere düştüm

Doktor beyim bir çare.

Ay Allah korusun, dertlere uğrayacağım ayol.

SAFİNAZ: İlahi kız, nen var ayol. Bir elin yağda bir elin balda.

HÜRMÜZ: Sıkılıyorum Safinaz Abla, sıkılıyorum.

SAFİNAZ: Sen mi, neden ayol?

HÜRMÜZ: Yalnızlıktan. Bu yalnızlık öldürecek beni.

SAFİNAZ: E sen de yalnızsan..biz dullar ne diyelim kız. Altı tane kocan oldu ayol. Yatak odan pazarcı kayığına döndü kız. Bu kadar çok erkek Bekir Ağa bölüğünde yoktur Allah bilir.

HÜRMÜZ: Lafa bak. Bu kadar çok erkek..yatak odam dolu olmuş bana ne. (Kalbini gösterir.) Buram boş ablacığım buram…Bir kadın, değil altı tane, altmış tane kocası da olsa yine de gönlünün sultanını arar.

SAFİNAZ: Delinin zoruna bak, nereden bulalım senin gönlünün sultanını.

HÜRMÜZ: Ben buldum bile. Doktor, doktooorr.

SAFİNAZ: Hangi doktor?

HÜRMÜZ: Bu sabah benimkinin dükkanında gördüm.

SAFİNAZ: Tövbe tövbe, kocanın müşterisi mi?

HÜRMÜZ: Ne var ayol? O kocamın müşterisi ise ben de onun müşterisiyim. Bekar adam satılık mal sayılır, pekala alırım doktoru.

SAFİNAZ: Hürmüüüz, yedinci oluyor.

HÜRMÜZ: Tamam, bir hafta yedi gün değil mi zaten…

SAFİNAZ: Ben senden korktum kız.

HÜRMÜZ: Benden hiç korkma Safinaz Abla. Bundan öncekiler sadece birer yemlikti. Heriflerin suratına baktıkça sanki insan suratı değil de liralar, mecidiyeler görüyordum, ama bu…Görsen Safinaz Abla. Bir endam, bir boy pos, bir ciddiyet, gözünün içi beyefendiyim diyor valla.

SAFİNAZ: Ümitlenme Hürmüz. Okumuş yazmış doktor senin öteki cahillere benzemez. Paşa kapısında ayak işi görüyorum dolmasını yutturamazsın ona, kaldı ki almaz üstelik seni.

HÜRMÜZ: Almasın. Yanıma gelsin de, elini elime gözünü gözüme değdirsin de…Hiçbir şey beklemem ondan. Ne nikah, ne para, ne pul. Şuraya bastonunu asıp gitsin, o bastona bin kere canını versin bu Hürmüz.

SAFİNAZ: Aaa, beni de üzdün ayol. Haydi, elini tez tut, Rukiye Hanım’larda kınaya bekliyorlar, eğlenir açılırsın biraz.

HÜRMÜZ: Allah’ım, abla, Safinaz Abla! Doktor, doktor geçiyor doktor!

SAFİNAZ: Aa, o mu, güzel adam kız.

HÜRMÜZ: Anneciğim, anneciğim, anneciğim. Çok ağrıyor çook, dayanamıyorum anneciğim, anneciğim, anneciğim.

SAFİNAZ: Aa, n’oldu kız?

HÜRMÜZ: Anneciğim, anneciğim, anneciğim…Koş, köşeyi dönmeden çevir, hasta var de, koooş diyorum.

SAFİNAZ: Allah’tan bul e mi?

(Safinaz çıkar.)

HÜRMÜZ: Amaan, ooof, ölüyorum, bitiyorum, Allah’ım sen kurtar beni. Anneciğim, anneciğim, anneciğim. Aman Allah’ım, Aman Allah’ım. Anneciğim, babacığım, babacığım. (Doktor Safinaz’la içeri girer.)

DOKTOR: Vah vah, geçmiş olsun. İyi tesadüf efendim bendeniz de hastaya çıkmıştım. Hayırdır inşallah hanımefendiciğim, neyiniz var?

HÜRMÜZ: Iıhıı,ıııhh, doktor bey öldürün beni dayanamıyorum, dayanamıyorum ooof. (Safinaz’a eliyle gizlice işaret eder, Safinaz çıkar.)

DOKTOR: Telaş etmeyin efendim. Şimdi anlarız, doğrulun lütfen şöyle.

HÜRMÜZ: Hi…Dokunmayın sakın. Günahtır.

DOKTOR: Ama ben doktorum, sizi muayene etmem lazım.

HÜRMÜZ: Hi…Dünyada olmaz, utanırım.

DOKTOR: Nabzınıza…

HÜRMÜZ: Allah aşkına doktor.

DOKTOR: Nabzınızı sayacağım.

HÜRMÜZ: Ben sayıp söylerim size. Bir, iki, üç…

DOKTOR: Öyle olmaz efendim.

HÜRMÜZ: Öbür türlü de hiç olmaz efendim. Size elimi değdirdiğimi hacı babam duyarsa öldürür bu kulunuzu. Ayyy, amaaaan.

DOKTOR: Peki, anlatın bana lütfen, nasıl bir ağrı?

HÜRMÜZ: Şey, müthiş bir ağrı efendim. Baş ağrısı, diş ağrısı, karın ağrısı, sırt ağrısı hepsini üst üste koyun, bin kere beter, ay ölüyorum.

DOKTOR: Nerenizden başlıyor.

HÜRMÜZ: Şuramdan başlıyor, şööyle iniyor, şuradan dolanıyor, şu tarafa sapıyor. Şurayı yalayıp buramda saplanıp kalıyor. Ayyy, amanııın, aayyy…

DOKTOR: Affedersiniz, müteı’ehhil misiniz?

HÜRMÜZ: Efendim?

DOKTOR: Yani beyiniz var mı derim efendim.

HÜRMÜZ: Oh, ne ayıp şeyler soruyorsunuz beyefendi. Hacı babam görücüye bile çıkarmaz beni.

DOKTOR: Peki, acaba, son defaaa? Neyse…Bu da sorulamaz size. Fakat sizi nasıl iyi edeyim istiyorsunuz.

HÜRMÜZ: Nasıl isterseniz. Vereceğiniz her ilaca razıyım.

DOKTOR: Bakınız güzel efendim. Asrımızda artık herşey biliniyor. Kendinizi ebelere, hocalara baktırmak devri geçti. Bunu kabul etmelisiniz. Ben doktorum, siz de hastasınız. Emin olun şu anda sizi karşımda bir hanım olarak görmüyorum.

HÜRMÜZ: İki hanım olarak mı görüyorsunuz?

DOKTOR: Hayır, sadece hastamsınız, haydi verin nabzınızı.

HÜRMÜZ: Allah’ım sen beni affet, Allah’ım sen beni affet, Allah’ım sen beni affet.

DOKTOR: Çok güzel.

HÜRMÜZ: Anneciğim de öyle derdi.

DOKTOR: Ne derdi?

HÜRMÜZ: Bileklerin çok güzel derdi. Kollarım da çok güzelmiş, annem derdi.

DOKTOR: Şimdi izin verirseniz sırtınızı dinleyeceğim.

HÜRMÜZ: Kulağınızı mı koyacaksınız sırtıma?

DOKTOR: Hayır, bunu. (Steteskopu gösterir.) Şimdi lütfen derin nefes alıp verin. (Hürmüz aşk yapıyormuş, uzun uzun öpüşüyormuş gibi derin derin nefes alırken uzun iniltiler çıkarır.) Aaaa diye seslenin lütfen. (Hürmüz gazel gibi bir aaaa tutturur.) Harika.

HÜRMÜZ: Hangisi?

DOKTOR: Sesiniz…Şimdi lütfen dönün. Elbisenin üstünden anlaşılmıyor, yakanızı biraz açın lütfen.

HÜRMÜZ: Ama günahı size.

DOKTOR: Bana…Lütfen…

HÜRMÜZ: N’olur gözlerinizi kapatın.

(Hürmüz bluzunu açar. Doktor iyice allak bullak olmuştur.)

DOKTOR: Sık sık nefes alın lütfen.

(Doktor gittikçe fenalaşır ve yere düşüp bayılır.)

HÜRMÜZ: Safinaz Abla yetiş!

SAFİNAZ: Aa, n’oldu ayol?

HÜRMÜZ: Doktor hasta oldu ablacığım, koş sirke ile lokman ruhu getir. (Hürmüz Doktor’un nabzına bakar.) Mükemmel, korkacak bir şey yok.

 

SAHNE 8:

 

ANLATICI: Hürmüz’le Safinaz doktoru ayıltıp ayağa kaldırıncaya kadar akla karayı seçtiler. Gelin görün ki, koklatılan lokman ruhu mu fazla kaçmıştı, yoksa Hürmüz’ü yarı çıplak görmek mi aklını yerinden oynatmıştı bilinmez, doktorumuz bir türlü eski haline gelemedi ve Hürmüz’ün evinden uyku ile uyanıklık arası bir mahmurluk içinde çıktı. Ve karanlık yollarda evine dönerken kendi kendini yokladı, kalbini dinledi, nabzını yokladı ve teşhisini koydu: Aşık olmuştu. Artık Hürmüz’ün kıvrak hayali gözünün önünden gitmeyecekti…Biz doktoru büyük aşkı ile baş başa bırakalım da, şimdi İstanbul’un şu dar arka sokağında olanlara ve olacaklara bakalım.

BEKÇİ: Besmeleyle çıktım yola

Selam verdim sağa sola

Bekçi baba davul çalar

Sabah ola hayır ola

 

Davulumu koydum yere

Avaz ettim birden bire

Bekçi babadan haber var

Herkes bana kulak vere

 

Ey ahaliii…Er kişi, hatun kişi, asker, başıbozuk, çoluk çocuk, müslim, gayri müslim, yahudi, gayri yahudi duyduk duymadık demeyin yoooh…Kulak verin ha. Kanlı katil Fişek Ömer hapishaneden kaçmış, aha buralarda dolaşır. Herkes kapısını, bacasını iyi örtee. Her kim ki katil Fişek Ömer’i göreee; hemen bana haber veree…Gören de haber vere, görmeyen de haber vere…İşte bu kadar…

(Ömer ve Torik yalpalayarak gelirler.)

ANLATICI: Eyvaaah, kanlı katil sarhoş Ömer geliyor. Hürmüz’ün en belalı kocasıdır dostumuz. Hapishaneyi birbirine katarak kaçan ve İstanbul polisini peşine düşüren fişek Ömer dedikleri budur işte.

TORİK: Sus be kardeşim, bekçiyi, polisi başımıza toplayacaksın.

ÖMER: Haklı laf ettin Torik. Ama artık korkma, Taşkasap’a geldik sayılır. Benim karının evine kapağı atarsak muhafız paşanın yedi sülalesi gelse bulamaz bizi.

TORİK: Evin barkın var da, iki gecedir ne diye mezarlıklarda, ahırlarda tünüyoruz be Ömer Ağabeyciğim.

ÖMER: Mangır meselesi. Sen benim Hürmüz’ü bilmezsin. Hapisten de kaçmış olsan onun yanına gitmenin erkanı raconu vardır yine, elin boş olmayacak. Hediyesini alacaksın, eline bir mecidiye vereceksin. Yoksa suratına bakmaz adamın, e hakkı da var karının, aylardır kodesten tek mangır gönderemedik, el kapılarından çöpleniyor hatun.

TORİK: Desene senin evden de hayır yok.

ÖMER: Var…İşlet kafanı oğlum. Bu tenha sokakta işimiz ne gece yarısı?

TORİK: Bilmem.

ÖMER: Bak andavallıya. Aç gözünü ulan. Yolsuz kalan yol keser demişler. En yakın bekçi noktası iki kilometre ötede. Az sonra enayinin biri yatsı namazından yahut hovardalıktan dönerkeeen…

(Doktor ağır ağır gelir, pek baygın, pek kendinden geçmiş bir hali vardır, görürler.)

ÖMER: Demedim mi ulan. Haydi, açıl şimdi. Köşeyi tut. Polis ya da bekçi gördün mü erketeyi bas oradan, tüy.

(Torik koşarak çıkar. Ömer bir köşeye saklanır, bıçağını çeker, pusuda. Doktor kendi kendine sayıklar.)

DOKTOR: Ey aşk, sen ne kuvvetli bir iksirmişsin ki, dudaklarıma değen bir katre ile yüreğime ateşler düştü, bu hallere geldim ben. Ey peri yüzlüm, sen ne büyülü bir mahluksun ki, beni bir anda güzelliğinin kölesi ettin. Kalbimin atışlarını zaptedemiyorum…Gönlüme ansızın düşen ateş beni yaktı sanki. Akıl sıhhatim bende değil artık. Pembe bir bulut üzerinde uçuyorum sanki…Bu gözler etrafını görebilecek mi, bu ayaklar beni evime götürecek mi acaba? Kalbime bıçaklar saplanıyor.

(Ömer bıçağını Doktor’un sırtına dayar.)

DOKTOR: Oh, aynı bıçağı sanki sırtımda da hissediyorum.

ÖMER: Davranmaaa.

(Ömer bıçağı doktor’un kalbine dayar.)

DOKTOR: (Hiç oralı değil.) Davranmıyorum efendim, buyurunuz?

ÖMER: Ya malını ya canını.

DOKTOR: Aaah, bu can tende değildir artık.

ÖMER: Dalga geçme, deşerim kalbini.

DOKTOR: Aaah, bu kalp de bende değil artık.

ÖMER: Esrar mı çekmiş ne?...Bana bak ahbap, o çantada ne var. Haa, doktorsun galiba.

DOKTOR: Öyle idim efendim, şimdi aşıkım…Ah, onu bir görseniz.

ÖMER: Senin cüzdanını görsek daha iyi olmaz mı?

DOKTOR: Hay hay buyurun. Benim gözüm dünyayı görüyor mu zannediyorsunuz.

ÖMER: Kıyak adam be…Peki, şu altın köstekle saati rica etsem, zatialinizden.

DOKTOR: Hay hay efendim, buyurun.

ÖMER: İyi vallaha. Bundan sonra hep aşık soymalı…Aşık bey ağabeyciğim, şu ceketinizle yeleğinizi de bir toka etseniz.

DOKTOR: Hay hay efendim, ne değeri var.

ÖMER: Değil mi yaa. Derdi aşka müptelayım neme lazım kâr benim, malım mülküm yoktur ama, kanaatım var benim demiş şair.

DOKTOR: Ah ne güzel söylediniz, bu beyiti yazıp verir misiniz bana?

ÖMER: İnşallah, okuma yazma öğrenince veririm…Senin iskarpinleri pek sevdim ben yahu.

DOKTOR: Sevdinizse sizin olsun efendim. Sevmek, aşk, ne yüce şeydir.

ÖMER: Yahu tuhaf değil mi, ben senin bu pantolona da aşık oldum.

DOKTOR: Zararı yok emin olun, canımı alsanız ne umurum bendenizin şu anda.

ÖMER: Haydi sana güle güle ağabeyciğim, biraz üşüyeceksin ama.

DOKTOR: Ne mümkün efendim, içimdeki ateş-i aşk neredeyse dağların karını eritecek.

ÖMER: Öyleyse selametle.

DOKTOR: Allahaısmarladık efendim, tanıştığımıza memnun oldum.

(Doktor başında yalnız fesi kalmış bir şekilde çıkar.)

ÖMER: Asıl ben memnun oldum canım ağabeyciğim…Ne tatlı adam be. Şu Hürmüz kısmetli kadındır vesselam. Bu altın köstek de hasbamın boynuna bir yakışacak ki sormayın. Şunları bir giyeyim bakalım Torik beni tanıyacak mı?...O neee, iki aynalı paçoz. Destur de Ömeeer.

(Ömer saklanır.)

HÜRMÜZ: Daha yürüyecek miyiz Safinaz Abla?

SAFİNAZ: Ne çabuk yoruldun a benim Hürmüz’üm.

HÜRMÜZ: Yorulmak değil ablacığım. İnanmıyorsun, ben benden gittim vallaha. Sanki rüyadayım, sanki öldüm de dirildim. Bu kalp hep böyle çarpıp duracaksa sabaha çıkmam ben inan.

SAFİNAZ: Şimdi kına gecesinde açılır, unutursun, ben seni bilmem mi Hürmüz.

ÖMER: Hürmüz… Anam avradım olsun benim karı bu…

(Saklandığı yerden çıkar.)

ÖMER: Ulan Hürmüz!

HÜRMÜZ: Hi, Ömer, ay ödümü patlattın.

ÖMER: Lan karı! Gece yarısı elinde fener, sokaklarda ne arıyorsun?

HÜRMÜZ:…Seni ayol. Hapisten kaçtı dediler, meraktan çatlayacağım.

ÖMER: Evinde beklesene be.

HÜRMÜZ: Ah Ömer’im sen bilmiyorsun ki…Evin dört yanında kol geziyor, polisler, bekçiler arı gibi…

ÖMER: Vay canına. Papuç pahalı desene. Ama ben şunları bir giyeyim. Gelsin de bekçi baba tanısın beni. Haydi dönün eve, yak mangalı, hazırla benim çilingir soframı, al utunu eline. Koy elini şakağına…Eeeeyt var mı bizden iyisi.

HÜRMÜZ: Yandık mı Safinaz Abla?

SAFİNAZ: (Ömer’e) Benim aslan damadım, izin verirsen komşuya kına gecesine gidiyorduk da azıcık.

ÖMER: Çüşş bee! Karının gurbetten kocası gelmiş, kına gecesine gidiyorlarmış…Haydi, düşün önüme. (Bir ıslık sesi.)

TORİK: Ömer Ağabey tüy, bekçi, bekçi…

(Koşarak Bekçi Memo gelir.)

MEMO: Ula kanlı katil Ömer, davranma yakarım seni.

ÖMER: Yandık…Hürmüz, evde bekle beni. Bir yere ayrılma kemiklerini kırarım. (Ömer çıkar.)

HÜRMÜZ: Oh bee.

MEMO: Hele ne tarafa gaçtı o kanlı katil.

HÜRMÜZ: Şu tarafa.

MEMO: Şimdi yakalarım ben onu. Sizi de soydu mu yoksam?

HÜRMÜZ: Hayır, sadece ırzımıza geçmek istedi, çok korktuk.

MEMO: Vay vicdansız ahlaksız, namussuz herif. Verilmiş sadakanız varmış, ben geldim, ama sizde de kabahat var ha. Bu vakit iki avrat sokakta işiniz ne?...Yoksa oynak karı mısınız siz, hele açın yaşmağınızı bakam.

SAFİNAZ: Aman bekçi baba.

MEMO: Hele hele, yoksam sen pezevenk misin kocakarı? Bu karı malın gözü bir karıya benzer. Açın lan suratınızı.

HÜRMÜZ: Aman bekçi efendi, beni nasıl tanımadın, ben mal müdürü beyin hanımı değil miyim? Bayramda sana mendilini veren kimdi?

MEMO: Vay beee, baltayı taşa vurduk desene.

SAFİNAZ: Süloğlu’nun Rukiye Hanım’a kına gecesine gidiyorduk, yollar çamur, oyalandık.

MEMO: Başım üstüne, hele düşün önüme götürem sizi.

HÜRMÜZ: Aman, sen önce o katili tut.

MEMO: Onu sonra tutarım, hele sizi sağ salim götürelim.

SAFİNAZ: Hay eksik olma bekçi baba. (Hürmüz’e) Gidelim hanımefendiciğim.

MEMO: (Hürmüz’ün yürüyüşüne bakarak.) Mal müdürünün karı iyi mal ha.

 

SAHNE 9:

 

ANLATICI: Eski İstanbul’un dillere destan özelliklerinden biri de, kadınlararası kış alemleri imiş. Tandır sefaları, helva sohbetleri, peygamber sofraları ve kına geceleri bunların başlıcaları imiş.

Mandıracı muhacir Süloğlu’nun Rukiye Hanım’ın evinde ise bu alemlerin pek güzelleri olurmuş. Hoş sohbet ve sefa ustası Rukiye Hanım, semtin ileri gelenlerini, çalan söyleyen güzel tazelerini sık sık konağında toplar, uzun kış gecelerinin zevkini çıkartırmış. Hürmüz’ün hallaç kocasının birinci karısı Havva da ortağının izini bulmak için o gece Lüleburgaz’dan kalkıp oraya gelmiş ve siz tesadüfe bakın ki Hürmüz’ümüz Rukiye Hanım’a davetli olduğu gece, doktor beyin annesi de orada imiş. Bu hanımefendi o gece kına gecesine gelmiş ama aklı da evde kalmış. Böyle bir gecede gözü eğlence göresi değilmiş. Ama Rukiye Hanım’ın hatırı pek büyükmüş. Üstelik dertleşip derman sormak da varmış hesapta. Evdeki yardımcılar sinileri, meyvaları, kınaları hazırlarken iki can ciğer komşu dertleşedururlarmış.

(Kına gecesi odası.)

RUKİYE: Aman hanımefendiciğim, sonraa.

ANNE: Sonrası bu Rukiye Hanımcığım. Oğulcağızımı don paça çırılçıplak karşımda görünce bir düşüp bayılmadığım kaldı. Koskoca doktor tulumbacı reisine dönmüştü.

RUKİYE: Besbelli hırsız soymuş.

ANNE: Soymuş, anladık, canı sağolsun. Ya öteki haller? Ne yemek yedi, ne su içti, ne kahveye çıktı, sanki bir yanda kara sevdaya düşmüş gibi, o duvar senin bu duvar benim, bön bön bakınıp duruyor. Sakın büyü yapmasınlar yavruma.

RUKİYE: Yaparlar mı yaparlar hanımefendiciğim.

ANNE: Dadısı okudu üfledi, ben saatlerce dil döktüm, ağzını bıçak açmadı. Sonra benden gizli dadıya söylemiş, aşık olmuş meğer.

RUKİYE: Olur olur, genç adam.

ANNE: Allah’tan gül gibi bir aile kızı imış. Evi buralarda imiş, ne dersin yarın gidip isteyelim mi kızı, onu danışmaya geldim sana.

RUKİYE: İyi ettin hanımefendiciğim. Elbet isteriz. Kara sevda bu. Alır götürür vallahi, hem madem ki temiz süt bir kızmış, niye duralım hanımcığım?...Kimin nesi imiş?

ANNE: Babası hacı imiş galiba.

RUKİYE: Oh oh.

ANNE: Pek hanım hanımcıkmış.

RUKİYE: Oh oh.

ANNE: Anacığı da yokmuş.

RUKİYE: Oh oh, çöpsüz üzüm, a valla gözüm tuttu kızı. Yarından tezi yok, gidip görelim kızı.

ANNE: Bir kere de kadı efendiye danışsak mı dersin?

RUKİYE: Aman, bırak şu gudubet aksi ihtiyarı.

ANNE: Ama ne olsa oğlumun amcası. Rahmetli paşam bizim kadı birader biraz eskidir ama iyi adamdır derdi. Amca baba yarısı demişler.

RUKİYE: Aman aman, bırak şu kara yobazı. Oğlanın doktor olmasına bile karşı koyan o değil miydi? Herşeye bir kulp bulur o. Şeriate uygun soydan olacak diye tutturur. Şimdi kızın yedi sülalesini araştırır, bir bit yeniği bulur, itiraz eder.

ANNE: Yapar kadı efendi, yapar.

RUKİYE: Rengarenk ferace giydi diye üçüncü karısını bir ağızda boşadı ayol, hem de üç defa “Boş ol!” diyerek.

ANNE: Pek doğru, bu iş yine seninle bana düşüyor.

YARDIMCI: Herşey hazır efendim.

RUKİYE: İyi ya kız. Ahmak ahmak yüzüme bakacağına koş haber ver tazelere gelsinler, kurtlarını döksünler…Güzel ut çalan bir komşu buldum, sesi de kıvrak mı kıvrak.

(İçeri Hürmüz, Safinaz, Nuriye, Havva ve kızlar gelir.)

RUKİYE: Buyurun hanımlar, buyurun kızlar, ev sizin, köy sizin. Keyfinizce eğlenin. Bizim gibi üşüyen ihtiyarlar da şunun altına giriversin. (Tandırın içine girerler.) Oohh şöyle. Kız alık alık bakma, haydi meyva tut, kuruyemiş tut.

(Hürmüz ve Havva bir yanda konuşmaktadır.)

HAVVA: Ay kardeş, pek sevdim seni ben.

HÜRMÜZ: İnan ol ben de seni…Yakında mısınız?

HAVVA: Ne gezer, yaylı ile bir günlük yol.

HÜRMÜZ: Olsun kız. Gece yatısına gelirsin.

HAVVA: Hem valla, hem billa gelirim. Ama kocan huysuzlanmasın?

HÜRMÜZ: Koca kim kız? Ağzını mı açabilirmiş.

HAVVA: Ah, tıpkı benim gibisin. Ben de benimkine kök söktürürüm.

HÜRMÜZ: Şeytan azapta gerek.

HAVVA: Şeytan, hem ne şeytan. Benim domuz bana ne etmiş bilsen.

HÜRMÜZ: Hayrola.

HAVVA: Üstüme evlenmiş alçak.

HÜRMÜZ: Hi, senin gibi tazenin üstüne…Hangi orospuymuş o?

HAVVA: Ha ben de onun için geldim ya İstanbul’a. Kaltağın saçını başını yolup şalvarını eline vermezsem bana da Havva demesinler.

HÜRMÜZ: Sen hiç üzülme elmasım. Evelallah bana güven. O yellozu buluruz, anasından emdiği sütü burnundan getiririz, başına bir çorap örer, kocandan boşatırız. Alır adamını oturursun.

HAVVA: Sen çok yaşa kız. Karı buraya gelecek dendi ama, daha anlayamadım hangisi.

HÜRMÜZ: Onu da anlarız. Olmadı bir iki gece bende kalırsın.

HAVVA: Yok bee. Bu akşam ben onu bulur, kafasını gözünü bin parça ederim. Kocamdan ne kopardı ise hepsini geri alırım.

HÜRMÜZ: Olmaaaz. Burası sosyetik yer. Bu Rukiye Hanım’ın devlet kapısında çok ahbabı vardır, seni de beni de tıkarlar içeri. Bu gece sus pus oturacağız.

HAVVA: Eyy, sonra?

HÜRMÜZ: Sen yarın gece bana gel. Bizim Safinaz Abla eliyle koymuş gibi bulur o kaltağın yerini, gider başına geçiririz evini.

HAVVA: Ay seni Allah mı gönderdi hatunum, Hızır mısın sen?

HÜRMÜZ: Kul sıkışınca Hızır yetişirmiş, keyfine bak sen. Yarın ola hayır ola. Aa, insanlık öldü mü be, canımı veririm böylesine be.

RUKİYE: Aaa, tazeler oklava yutmuş gibi ne durursunuz öyle, haydi kalkın çalın oynayın bakalım. Nerede o ut bilen kızımız?

(Hürmüz utunu alır, Havva, Nuriye ve kızlar oynar.)

HÜRMÜZ: Aman adanalım

Yandım adanalım…

 

 

İKİNCİ BÖLÜM

 

SAHNE 1:

 

ANLATICI: Efendim şimdi sizlere o cümbüşlü geceden sonra olanları arz edeyim: Hürmüz kına gecesinde sabahlara kadar çiftetelli oynayıp eşi dostu ile hoş beş ettikten sonra yatağına uzanıp derin ve mesut bir uyku çekti. Çok mesut bir uyku. Çünkü gözünü yumdu yummadı, rüyasında zarif ve yakışıklı Doktor’unu gördü.

Genç aşığı ona kıpkırmızı bir elma verdi. Hürmüz elmanın yarısını yedi, yarısını sevgilisine ikram etti. Sonra el ele tutuştular, saçları rüzgarda uçuşarak bir şelalenin köpüklerini aştılar, ayakları hiç yere değmeden gökkuşağının altından geçtiler. Bir yanardağ çıktı önlerine, yanardağ altı tane kara kedi doğurdu. Bu altı kara kedinin herbirinin yüzü, Hürmüz’ün diğer altı kocasından birine benziyordu. Kara kediler Hürmüz’le Doktor’un arasından geçmek istediler.

Hürmüz altı kara kedinin kuyruklarını birbirine bağladı ve hepsini birden bir kuyuya attı. Sonra kanter içinde uyandı. Ama yatağından doğrulmadı. Yeniden uykuya dalmak, Doktor’u ile el ele o güzel rüya alemine yeniden başlamak istiyordu sanki. İstiyordu ama, gerçekler o devirde bile rüyalar kadar güzel değilmiş.

(Safinaz sahneye koşarak girer.)

SAFİNAZ: Hürmüüüz, Hürmüüüz, neredesin? Koş, koş. Şimdi düşüp bayılacağım, Hürmüz huuu…Vay başımıza gelenler. Bu deli karının yüzünden herkes taşa tutacak bizi.

HÜRMÜZ: (Gerinerek girer.) Aman ablaa, ne güzel uyuyordum, rüyamı bozdun.

SAFİNAZ: Uyumanın alemi yok şimdi kız!

HÜRMÜZ: Rüyamda Doktor’u gördüm. Tuhaf değil mi, pembe pembe karlar yağıyordu, Doktor başıma limon çiçeklerinden bir taç giydirdi. Herhalde nikah demektir bu.

SAFİNAZ: Kıçın açık kalmış senin.

HÜRMÜZ: Her açık kalışta Doktor’u rüyamda göreceğimi bilsem ömrümde kıçımı örtmem bir daha.

SAFİNAZ: Hanım hanım kendine gel, olanları bilmiyorsun.

HÜRMÜZ: Ne var ayol, hangi dağda kurt ölmüş yine.

SAFİNAZ: Sabah sabah bana kim geldi bil bakalım. Paşanın kalfası. Doktor’un annesi göndermiş. Rukiye ile birlikte sana görücü geliyorlarmış. Beğendin mi şimdi bu işi?

HÜRMÜZ: Hii.

SAFİNAZ: Yaa.

HÜRMÜZ: Allah seni inandırsın abla, rüyasını gördüm be akşam. Demek geliyorlar ha?

SAFİNAZ: Aa, şimdi düşer bayılırım.

HÜRMÜZ: A, abla sen yoksa benim Doktor’la evlenmemi istemiyor musun?

SAFİNAZ: Aklını başına al Hürmüz. Bunlar buraların ileri gelenlerinden. Senin yarım düzine şaşkoloza benzemezler.

HÜRMÜZ: E benzemezler tabii.

SAFİNAZ: Az sonra buraya geliyorlar diyorum sana.

HÜRMÜZ: Hi, Doktor da geliyor mu?

SAFİNAZ: Sen adamı öldürürsün karı. Oğlanın anası eli kulağında kapıyı çalacak.

HÜRMÜZ: Koşup giyineyim, sarı sadakorumu mu giysem, yeşil çuhaları mı?

SAFİNAZ: Deli karı! Hatun buraya gelirse kimi görecek?

HÜRMÜZ: Benii.

SAFİNAZ: Yani dün akşam kına gecesinde sabahlara kadar göbek atan zilli karıyı. Kadının gözü kör mü? Seni tanıdı bir kere. Bir de hacı baba masalı uydurmuşsun Doktor’a…(Taklit ederek) Hacı efendiyi göreceğiz, kızını isteyeceğiz…Hani hacı baba? Hani çiçeği burnunda gün görmemiş kız? Seni görünce ters yüz dönerler.

HÜRMÜZ: E, görünmem ben de.

SAFİNAZ: Ya hacı baba? O nerede?

HÜRMÜZ: İlahi Safinaz Abla. Onlar gelecek olsunlar ayol, elbet bir hacı baba buluruz.

SAFİNAZ: Eeey, sonraa?

HÜRMÜZ: Sonrası can sağlığı ablacığım. Doktor’um beni, ben de onu istedikten sonra kime ne gerek ayol?

SAFİNAZ: Ya ötekileeer?

HÜRMÜZ: Kimler?...Haa, kocalarım mı? Canım abla…Nikah gibi boşanmak da hak demişler. Dillerinin ucunda. Boş ol derler, boşanırım, oldu bitti.

SAFİNAZ: Ya boşamazlarsa?

HÜRMÜZ: Yok canım, kırmazlar herhalde. Bunca yıl hatırımız var. Bunu da mı esirgeyecekler benden?

SAFİNAZ: Sana olanlar olmuş hatun.

HÜRMÜZ: Aaah. Nasıl da elimden tuttu, böööyle cennet gibi bir yerlerden geçtik…Bugün günlerden ne?

SAFİNAZ: Salı

HÜRMÜZ: Berber kocamın günü. İyi adamdır, kırmaz beni.

SAFİNAZ: Allah’ım sen bilirsin. Haydi, giyinir misin, kuşanır mısın, ne halin varsa gör. Ben kadınları getirmeye gidiyorum.

HÜRMÜZ: Dur abla, ben onlara görünemem.

SAFİNAZ: Bilmem artık, ne olacaksa olsun. Ay bıktım usandım vallaha.

(Safinaz çıkar.)

HÜRMÜZ: Ay kalbim kuş gibi çarpıyor. Bugüne kadar görücü ile hiç evlenmemiştim. İyice bir süsleneyim bari…Eeey? Kadın beni dün gece tanıdı. Evliyim de dedim. Hay Allah, ne yapmalı şimdi? Allah’ım sen bana yardım et, Doktor’umu kaçırtma elimden.

(Havva telaşla içeri girer.)

HAVVA: Ablaaa ben geldim…Elimle koymuş gibi buldum evi.

HÜRMÜZ: Ah canım Havvacığım. Seni Allah mı gönderdi?...Ayağında uğur var senin kız, en iyi günümde geldin. Evleniyorum ayol.

HAVVA: Aa, sen evli değil misin?

HÜRMÜZ: Eh, biraz ama, boşanıp yenisine varacağım.

HAVVA: Ömürsün Hürmüz Abla…Şey, nerede Safinaz Hanım? Benim herifin nikah ettiği o yellozu buldu mu bana?

HÜRMÜZ: O kolay iş kız. Şimdi başka telaşemiz var. Gel, geç içeri soyun dökün. Sana yatak sereyim.

HAVVA: Ama…

HÜRMÜZ: Aması yok. Bugün sen bana lazımsın. Yarın da senin işine bakarız, gel, gel. Cumbalı odayı ayırdım sana. Gel.

 

SAHNE 2:

 

ANLATICI: Günlerden Salı demiştik. Hürmüz’ün üçüncü kocası Berber Hasan Efendi o sabah dükkanını büyük bir şevkle açtı. Adamcağızın akşam olsa diye içi içine sığmıyordu. Nasıl sığsın ki, günlerden Salı olmakla, o gece biricik tatlı kadını, Hürmüz’cüğü gelecekti eve. Paşa hazretlerinin konağında bir hafta iş görmekten canı çıkan Hürmüz’cüğünü tek bir gece rahat ettirmek, onun yüzünü güldürmek için Berber Hasan Efendi daha bir gece öncesinden hazırlığa başlamış, Hürmüz’e elcağızı ile helva pişirmiş, şerbetler ezmişti. Hasan Efendi’nin o sabahki ilk işi de, müşteri basmadan önce kendi kendini bir güzel traş etmeye koyulmak oldu. Hem de sinek kaydı tarafından.

BERBER: Zavallı Hürmüz’üm. Halim vaktim azıcık yerinde olsaydı seni paşa kapılarında çalıştırır mıydım ben? Dizimin dibinden ayırmazdım alimallah. Oof, hak, buna da şükür, neylersin. Akşamı bir de iple çekiyorum ki…

HIZIR: Oy berber efendu, selamünaleyküm. Bırak bakalım o usturayu.

BERBER: Yaa, neden?

HIZIR: Çünkü haçan beni traş edeceksun.

BERBER: Az beklesen olmaz mı be adam?

HIZIR: (Bıçağını çeker.) Efendum?

BERBER: Şey, hemen usturayı bırakıp seni traş edeyim dedim.

HIZIR: Hah şöyleee…Berber Efendu, beni haçan öyle bir traş edesun ki, yanağıma bir pire konmuş olsa düşsün kafası paralansun.

BERBER: Başüstüne ağa.

HIZIR: Reis, Hızır Reis.

BERBER: Başüstüne reis.

HIZIR: Aman iyi parlatasun ha.

BERBER: Galiba bir şenlik var.

HIZIR: Eh onun gibi bir şey. Arkadaşların cenaze namazuna gideyrum.

BERBER: Yaa?

HIZIR: Efendim…Bizim ejderiderya ile boğazdan çıktuk. Tayfalar ufaktan ciddi bir münakaşaya başladılar. Sen haklı ben haklı derken tartışma büyüdi. Temel Osman’i furdi, İrfan Temel’i furdi, Recep İrfan’i furdi, İsmail de Recep’i furdi. Kalduk tayfasız. Ben de ejderideryayı karaya çektim, geldum.

BERBER: Vah vah, tartışma ha? Neydi alıp veremedikleri acaba?

HIZIR: Efendim, Temel dedu ki, hamsinin pilavı iyi olur dedu. Osman hayır dedu, omleti iyidur dedu, pilav idi omlet idi, omlet idi pilav idi, azıcık kan çıkıverdu işte. Olur böyle şeyler da.

BERBER: Yaaa.

HIZIR: İnsanluk hali efendum…Ha buralarda bakkal kasap yok midur?

BERBER: Vardır efendim.

HIZIR: Biraz nevale alıp bizim hatuna göndereceğum de. Değil mi ya, eli boş gitmek olmaz.

BERBER: Buralı değilsiniz galiba.

HIZIR: Eh artık buralı sayılırım. Neden dersen damat olduk sizin mahalleye.

BERBER: Ooo, maşallah.

HIZIR: Bu gemicilik zor iştir ha. Geçen akşam gelini teliyle duvağıyla bırakıp açıldık denize. Eh, kısmet bu akşammış.

BERBER: Hayırlı olsun efendim.

HIZIR: Ha buralarda hamam da vardur değil mi?

BERBER: Olmaz olur mu efendim, çınarın arkasında çeşmenin hemen yanında.

HIZIR: İyi iyi, benim karının evi de hemen çeşmeye bitişik aşı boyalı, cumbalı evdir haa. Bilirsin da.

BERBER: Bilmem efendim, birileri oturur ama tanımam.

HIZIR: Hürmüz Hanem deyiler.

BERBER: Ki ki kim…?

HIZIR: Hürmüz Hanem deyiler. Melek gibi bir hatun. (Parayı verir.) Haydi eyvallah.

BERBER: Gü gü güle güle.

(Hallaç içeri girer.)

HALLAÇ: İnsan kuş misali ba. İşte zıpıtıverdik İstanbul’cağıza…Hürmüz’üm bencağızı görünce hepten sevinir şimcik. (Seyirciye) Te buracıkta bi berber var mı ba? Hah var…

BERBER: A a şı boyalı, cumbalı ev. Fesüpenallah.

HALLAÇ: Selamünaleyküm tebe berber başı.

BERBER: Aa aa aşı boyalı, cumba…

HALLAÇ: Kes bakalım yağlı tarafından ba.

BERBER: Ke ke ke selim.

HALLAÇ: Şöyle İstanbul işi bir şey olsun haa.

BERBER: Buralı değilsiniz galiba?

HALLAÇ: Eh, az buçukcağız da buralı sayılırım. Aslımız Lüleburgaz. Onun da aslı tee Nevrekop. Benceğızda var iki hatuncağız. Biri Lüleburgaz’da biri de te buracıkta. Bizim Lüleburgaz’daki Avva az domuzcuk bir karıdır. Çaktırmadan gizlimden gizlime zıppıtı veririm buralara.

BERBER: Oh oh Allah afiyet versin.

HALLAÇ: Sen benim ikinci hatuncuğu bilmiş olmalısın ba. Şuracıkta te koca servinin karşığında, aşı boyalı evcikte oturur…Ürmüz ba Ürmüz.

BERBER: Ki ki ki kim, kim…

HALLAÇ: Ürmüz ba, Ürmüz. Buracıklarda eşi benzeri yoktur benim hatunun.

(Rukiye ve Doktor’un Annesi geçerken)

RUKİYE: Evleri şuracıkta imiş, şimdi sorar buluruz. Huu Hasan Efendi, hacı efendinin evini biliyor musun?

BERBER: Hangi hacı efendi acaba?

RUKİYE: Gelinlik kızı var…Hamamın karşısında aşı boyalı cumbalı bir ev dediler.

BERBER: Aşı boyalı, fe fe fesüphanallah.

RUKİYE: Senin doktora kız istemeye gidiyoruz da.

BERBER: İyi iyi…

RUKİYE: Buyurun hanımefendi, sora sora buluruz elbet.

 

SAHNE 3:

 

ANLATICI: Berber Hasan Efendi’nin kulağına iyice kar suyu kaçmış, adamcağızın eni konu nevri dönmüştü. Fakat şimdilik işin içinden de çıkamıyordu. Ortada sadece bir isim benzerliği mi vardı? Yoksa sabah sabah traş olmaya gelen şu iki adam birden Hürmüz’ün…Aman aman, Hasan Efendi bunu aklının ucundan bile geçiremezdi. Nafakasını kazanmak için taa Sarıgüzeller’de hizmetçilik yapan o masum Hürmüz mü? Yok canım Allah korusun. Peki ama önüne gelen şu aşı boyalı, cumbalı evden niye bahsedip durur? Doktor Bey kimin kızını istemeye gider aynı evde? Hasan Efendi’nin kıt akılcığı bunların hiçbirine ermedi ve hele akşam olsun bakalım dedi. Nasıl olsa Hürmüz bu gece gelecek eve.

SAFİNAZ: Sefalar geldiniz, sefalar getirdiniz hanımefendiler. Uğurlu olur inşallah.

ANNE: Bak Safinaz’cığım. Aslan gibi oğluma sen bir kız bulamadın, kendi buldu yavrucağım.

RUKİYE: Talihi varmış.

ANNE: Aç gözünü Safinaz. Bu işi yapamazsan gözümden düşersin.

SAFİNAZ: Evellallah hanımcığım.

ANNE: Eh, o zaman dile benden ne dilersen. Şam hırkası mı, Bağdat sadakoru mu?

SAFİNAZ: Siz sağolun hanımcığım. Kuzucukların mutluluğundan başka ne isterim ben.

RUKİYE: E ayol, kız nerede, hacı babası nerede?

SAFİNAZ: Kız bir yere kadar çıkmış, ama, neredeyse gelir.

ANNE: Kızı gören görmüş seven sevmiş çocuklar. Şu hacı efendinin gönlünü bir etsek de oğluma müjde götürsem, iki gözüne uyku girmiyor yavrumun.

RUKİYE: Haydi, hacı efendiye haber et, gelsin bitirelim bu işi.

SAFİNAZ: Hacı efendi…Hay aksi şeytan…O da şeyh kapısına gitmiş.

ANNE: Aa, hiç böyle şey görmedim. Haber verdik hanım.

RUKİYE: Besbelli kızı vermeye gönlü yok, bozuldu bu iş.

SAFİNAZ: Yok canım.

ANNE: Haberli görücüye bir sefa geldin bile dememek o manaya gelir kadınım, kalkalım bari…Vah vah, oğluma ne derim.

(İçeriden Hürmüz’ün erkek gibi sesi gelir.)

HÜRMÜZ’ÜN SESİ: Huu, destur var mı yahuu.

SAFİNAZ: Hi!

RUKİYE: Hah, hacıefendi.

(Hürmüz erkek kılığında girer.)

HÜRMÜZ: Öhö, hööö…Be kadın, muhterem misafirlerimiz evimizi şereflendirmişler de ne demeye haber etmezsin ha?

SAFİNAZ: Hoca efendi ben zatıalinizi…

HÜRMÜZ: Yıkıl saygısız, sersem köpek, yıkıl.

(Safinaz çıkar.)

HÜRMÜZ: Efendim sefalar getirdiniz.

RUKİYE – ANNE: Sefa bulduk efendi hazretleri.

ANNE: Yoksunuz diye kalkıyorduk az kalsın.

HÜRMÜZ: Kim demiş efendim, siz o düzenbaz Safinaz’a bakmayın. Bu kılavuz kadınların işine akıl ermez. Kim bilir ne kötülük düşünür de sizinle beni karşılaştırmak istemez. Herhalde kızı başkasına başgöz etmeye sözü var, yahut oğlunuz beyefendide bir başkasının gözü var.

ANNE: Aman efendim. Oğlumuz, ölüm Allah’ın emri, başkasını istemez.

HÜRMÜZ: Eh, kısmet.

(Hürmüz enfiye çekip aksırır.)

ANNE: Efendim, rahatsızlık vermemizin sebebi, yani naçizane amacımız…Sen aç hemşire.

RUKİYE: Efendim.

HÜRMÜZ: Malum malum…Niyetiniz kılavuz kadından işitilmiştir…Oğlunuz ne işle uğraşırlar?

ANNE: Haddi olmayarak tabib efendimiz, doktor.

HÜRMÜZ: Yaa, bunu hiç beğenmedim. Hekimlik, doktorluk, gavur icadı olup küfür sayılır. Allah bir ademe dert verecek de o tabib olacak herif derman bulacak ha?

ANNE: Ama…

HÜRMÜZ: Veyaa, Cenab-ı Allah, Hazreti Azrail Aleyhüsselam vasıtasıyla bir kulunun canını alası olacak da doktor efendi buna karşı koyacak ha! Min a u zü billaaaah. Ecel gelmeye görsün hanım, bunlar boş söz.

RUKİYE: Yani oğlumuz doktor diye kararınız?

HÜRMÜZ: Dur be kadın. Kararı ben veremem. (Yukarıyı gösterir.) Orası verir…Safinaz söylediğinde istiareye vardım. Ebül Kasım Tanburi Hazretleri rüyama buyurup, hacı efendi, bu işte hayır vardır demiş olmakla…

ANNE: Oh Yarabbi şükür.

HÜRMÜZ: Kararımı verdim gitti…Mübarek ola.

ANNE: Allah uzun ömürler versin efendi hazretleri.

RUKİYE: Müsaade ederseniz, oğlumuz da gelip mübarek ellerinizi öpsünler.

HÜRMÜZ: Gelsin gelsin, hemen gelsin hem.

RUKİYE: Efendim, yazık ki, küçük hanımı göremedik.

ANNE: Buna pek üzüldük efendim, şayet kızınız hanımefendi burada olsalardı…

HÜRMÜZ: Ne demek…Safinaaaz, kız Safinaaaz!

(Safinaz koşarak gelir.)

SAFİNAZ: Buyur efendi hazretleri.

HÜRMÜZ: Çağır içeriden Hürmüz’ümü.

SAFİNAZ: Efendim?

HÜRMÜZ: Sersem kadın, kızımı çağır dedim, ne bakar durursun?

(Safinaz bir şey anlamaz, Hürmüz’ün gelmiş olduğu tarafa gider.)

HÜRMÜZ: Efendim, kızım çok utangaçtır.

(Yüzü yaşmakla örtülü Havva kırıtarak içeri girer.)

HÜRMÜZ: İşte geldii…El öp kızım, el öp yavrum.

(Havva iki kadının ellerini öper.)

ANNE: El öpenleriniz çok olsun yavrum. İyisiniz inşallah kızım.

HAVVA: Ihı, ıhı…

ANNE: Gözleri pek güzel maşallah.

HÜRMÜZ: Dedim ya efendim, pek mahçuptur…Hürmüz yavrum, bu hatunlar seni görmek isterler, aç yüzünü de görsünler.

HAVVA: Ihı, ıhı.

HÜRMÜZ: Ama, olmaz kii…Bu hanım seni oğluna almak arzu eder.

(Havva gülerek kaçar.)

HÜRMÜZ: Utandı yavrucağım. Zamane kızlarına hiç benzemez.

RUKİYE: Tuh tuh maşallah.

ANNE: Yaradana kurban olayım, ah efendi hazretleri, böyle bir evlat yetiştirmekle ne kadar övünseniz azdır. Ay, pek beğendim hocayı.

HÜRMÜZ: Ne yaparsınız, validesi öldüğünden beri gözümün içi gibi baktım.

ANNE: Bendeniz de paşa pederi merhum olalı oğluma öyle baktım efendim. Yalnızlık zor hoca efendi zoor…

HÜRMÜZ: Doğrusu, o zorluğu ben bilirim.

ANNE: Allah’ın izni ile evlatlarımız dünya evine girsin, gayrı siz de ben de yalnız kalmayız hoca efendi.

HÜRMÜZ: Yaa?

ANNE: Kızınızı konağımıza alacağız, ama sizi de ihmal etmeyiz elbet. Sık sık gelir her ne ihtiyacınız varsa görürüm emin olun.

HÜRMÜZ: Yaa?

ANNE: Değil mi efendim, dünür oluyoruz artık.

HÜRMÜZ: Pek severim ben dünürleri.

ANNE: Pek hoşsunuz hoca efendi.

(Dışarıdan kapı vurulur.)

HÜRMÜZ: Huu, Safinaz kapıı…

SAFİNAZ: Açtım açtım…Allah’ım sen bilirsin.

HÜRMÜZ: Akşama damadımı bekliyorum haa.

ANNE: Hay hay efendim, geliriz.

HÜRMÜZ: Yoo, kendi kendine gelsin. Erkek erkeğe bir konuşalım. Ben hacca gitmeden hemen nikah olsun.

ANNE: Başüstüne efendi hazretleri.

SAFİNAZ’IN SESİ: Hacı babaaa! Hallaç Rüstem Efendi geldiii!

ANNE: Aaa, namahrem erkek.

RUKİYE: Biz kalkalım.

HÜRMÜZ: Buyurun buyurun, arka kapıdan geçin. Buyurun.

ANNE: Allah’a emanet olun hoca efendi hazretleri.

HÜRMÜZ: Eyvallah hanımcığım.

(Safinaz girer.)

SAFİNAZ: Buyur Rüstem Efendi buyur.

HALLAÇ: Buyurduk bakalım, Ürmüz nerde ba?

SAFİNAZ: Hürmüz, ha, Hürmüz, bilmem, sokağa çıkmıştır, neredeyse gelir…Hürmüüüz!...Bu Hürmüz…Hallaç efendin geldiii Hürmüüüüzz!

HALLAÇ: Yorulduk ba.

SAFİNAZ: Hayrola Rüstem Efendi, sen böyle vakitsiz gelmezdin.

HALLAÇ: Eh, kısmetçaazmış…Ayda bir keremcik olmiyri ba. Hürmüzcük gözümde tüteyre.

(Hürmüz hoca kılığıyla girer.)

HÜRMÜZ: Tövbe estağfrullah, bu adem de kim Safinaz?

HALLAÇ: Baka, bu hoca da kim ba?

SAFİNAZ: Sus ayol. Kim olur mu, Hürmüz’ün hacı amcası. Kabeden geldi mübarek adam…Efendi hazretleri, işte damadınız hallaç Rüstem Efendi.

(Hallaç Hürmüz’ün eteklerinden öper.)

HÜRMÜZ: Berhudar ol be adam. Nasılsın bakalım?

HALLAÇ: Ömrüne duacık ederiz be amca.

HAVVA: Ablaaaa, haydi gel beee. Ay gülmekten ölicaam.

HALLAÇ: Kim var içeride ba?

SAFİNAZ: Hacı amcanın kızı.

HÜRMÜZ: Hatun madem Hürmüz kızımızın kocası geldi, bize müsaade. Benim kızım yabancı erkeğin olduğu yerde duramaz.

SAFİNAZ: Aman hocaefendi, Rüstem Efendi kalmaz ki, şimdi gider…Rüstem Efendi, Hürmüz’ün amcası pek sofudur. Yabancı erkek istemez evde, sen çık, çık bir dolaş hele.

HALLAÇ: Ben Hürmüz’ü görecem ba.

SAFİNAZ: Akşama gelirsin ayol. Amca ikindi vakti gidecek.

HALLAÇ: Haa, o başkaaa…Sen cancağızını sıkma hocafendi, ben sonra gelirim. İşcağızlarım var çarşıda, haydi hoşçakalın…Ürmüz’e de söyle, sepette süt kuzusu var, bir keşkek yapsın bir güzel ba.

SAFİNAZ: Derim derim, haydi güle güle.

(Hallaç sepeti içeride bırakıp çıkar. Havva girer.)

HAVVA: Ay abla çatlayacaktım.

HÜRMÜZ: Ben de sıkıntıdan. Öf patladım be.

HAVVA: Kimdi onlar?

HÜRMÜZ: Bana görücü gelmişler.

HAVVA: Ama sen…

HÜRMÜZ: Dedik ya kız, birini seviyorum, eski kocamdan ayrılacağım.

HAVVA: Ooo, bu sepet ne?

HÜRMÜZ: Kocam getirdi. Havva, sen keşkek yapmasını bilir misin?

HAVVA: Nasıl bilmem ablacığım. Benim zift yiyesi domuz üç günde bir keşkek diye tutturur.

HÜRMÜZ: Benim hımbıl da öyle. Yine kuzu eti getirmiş. Kuzum Havva al şu sepeti, mutfağa in, bir güzel keşkek yapıver.

HAVVA: Ama benim domuzun yeni karı…

HÜRMÜZ: Patlasın yeni karı şimdi. Yardım et bana kız. Başımda kazan kaynıyor.

HAVVA: Aaa, sen iste ablacığım, aşağıda buğday var mı?

HÜRMÜZ: Yoksa tahılcıdan çık alıver. Kömür de biterse köşeyi dönünce oduncu var. Akşam olmadan lambalara da bir bak, bakkal üç adım ötede, gaz alırsın. Aktardan bir tutam sinameki unutma.

HAVVA: Sen merak etme abla.

HÜRMÜZ: Hu Havva…Yeşil üçeteğimi ıslattım. Onu da bir çitileyip kurutuver, ateş ütüsü su küpünün yanı başında, sana zahmet basıver bir ütü. Doktor’um gelecek, beni böyle görmesin.

(Havva çıkar, Safinaz girer.)

SAFİNAZ: Doktor’u gelecekmiş, şimdi düşer bayılırım.

HÜRMÜZ: Aa, nişanlım ayol, gelmesin mi?

SAFİNAZ: Kız berber kocan bekler bu akşam.

HÜRMÜZ: Gitmeyiveririm.

SAFİNAZ: Hallaç akşama gelecek.

HÜRMÜZ: Almayıveririm.

SAFİNAZ: Sana olmuş olanlar hatun.

HÜRMÜZ: Aa, abla tarafsın sen de…Kocalarımda gözün mü var ne?

(Hürmüz çıkar.)

 

SAHNE 4:

 

ANLATICI: Akşam olmuştu. Eflatuni bir gece, uykuya hazırlanan güzel İstanbul’un üstüne, atlas bir yorgan gibi serilmek üzere idi. Bu esnada hikayemizin kahramanlarına bir bir göz atsak iyi olur.

Kılavuz Safinaz, feleğin çemberinden binbir kerre geçmiş olmasına rağmen ipin ucunu kaçırmış, saçını başını yolmakta idi. Hallaç Rüstem Efendi’nin birinci hanımı Havva, kendi derdini unutmuş, Hürmüz’ün aşkına mutfakta keşkek çeviriyor. Hallaç Rüstem Efendi evine ve Hürmüz’üne o gece kavuşmak emel ve heyecanı ile bir ahçıda karnını doyurmakla meşgul. Hapishane firarisi sarhoş deli Ömer’in hangi delikte saklı olduğunu bilen yok. Bunu öğrenmeyi en çok isteyenlerden biri de sevimli bekçimiz ve Hürmüz tarafından dördüncü eniştemiz Memo. Ömer’i bir yakalasa terfi etmesi işten bile değil, hem de yüz kuruş maaşla.

Ejderideryanın ejder kaptanı Hızır Reis’e gelince; şu anda İshak Paşa Camii’nde yatsı namazını bekliyor kaptanımız, hamsi balığının hangi yemeği daha leziz olur diye çıkan meydan muhaberesinde şehit olan tayfalarının hatim duasında bulunacak.

(Berber’in dükkanı kurulur.)

ANLATICI: Berber Hasan Efendi kulunuza gelincee…İçinden bir türlü çıkamadığı, akıl almaz bir mesele-i mühimmeyi düşünmekle meşgul. Herkesin dilindeki Hürmüz acaba kendi…Hürmüz’ü mü? Hürmüz bu akşam eve gelmeyecek olursa, acaba hamamın karşısındaki aşı boyalı cumbalı haneye gitse miii, gitmese miii?

BERBER: Tövbe tövbe estağfrullah! Bu nasıl iş yahu? Neyse akşam ola hayrola. Hele şu dükkanı bir kapatalım…Bismillah…

(Doktor telaşla gelir.)

DOKTOR: Aman kapatma Hasan Efendi, bir dakika.

BERBER: Emredin doktor beyim.

DOKTOR: Çabuk, beni bir güzel traş ediniz Hasan Efendi.

BERBER: Ama, sakal traşınız uzamamış ki doktor beyim, tüy bile yok.

DOKTOR: O halde saçlarıma, bıyığıma bir güzel pomat sürün reca ederim.

BERBER: Başüstüne efendim de, böyle akşam vakti hayrola.

DOKTOR: Hayır ki, hem ne hayır. Allah validemin dualarını kabul etti Hasan Efendi. Huyu huyuma uygun, diğer hatunlardan kat kat üstün bir güzel buldum, evleniyorum.

BERBER: Oh oh, maşallah. Nikah ne zaman?

DOKTOR: Hemen, vakit kaybetmeden. Kızın babası hacca gitmeden nikah olsun dermiş. Bizim bekçi Memo Efendi nerede acaba?

BERBER: Buralarda idi. Katil Ömer etrafta görünmüş, onun peşinde.

DOKTOR: Kim bu katil Ömer?

BERBER: Aman aman, ismini anma alimallah…Hah, bekçi Memo işte…Memoo! Memooo, gel hele.

MEMO: Hele ne var Hasan Efendi?

BERBER: Bak, doktor beyimiz seni arar.

MEMO: Buyur beğim.

DOKTOR: Bekçi baba. Senin elin uğuludur, al şu evrakımı da, muhtara mühürlet. Oradan imama götür, nikah kayıtlarımız tamam olsun.

MEMO: Vay vay vay vay. Desene doktor beye düğün dernek var.

DOKTOR: Eh, sizin gibi eş dost sayesinde Memo Efendi.

MEMO: Sen düğünü yap, ben hem vallaha hem billaha gelinin arabasını sizin konağa kadar çekerim.

DOKTOR: Ona ne şüphe Memo ağa. Sen hem acı hem tatlı gün dostusun. Ailemize az mı emeğin geçti?

MEMO: He yaa, dedeni ben gümdüm, neneni bir güzel ben gümdüm, inşallah ananı da bir güzel…

DOKTOR: Malum, malum, haydi geciktirme bizim işi, acelemiz var.

MEMO: Avradın nüfus cüzdanı da bunların içinde mi ki?

DOKTOR: Onları yarın kılavuz Safinaz Hanım’dan alırsın.

MEMO: He, oldii…Bana eyvallah, vazfe var ha…Haa, katil Ömer buradan geçti mi?

BERBER: Ağzından yel alsın, geçmez inşallah.

MEMO: Baktın ki geçti…De ona ki bekçi Memo seni arar, eller yukarı teslim olsun, yoksam kaffasını patlatırım ha. Hem patlatırım, hem de iki gözünü uyarım. Haydi eyvallah.

(Memo gider.)

BERBER: Evlere şenlik.

DOKTOR: Bırak şimdi elin katilini Hasan Efendi…Bu benim işe ne dersin?

BERBER: Hayırlar derim doktor beyim. Kimlerden?

DOKTOR: Taşkasap’ta oturuyorlar.

BERBER: Yaaaa.

DOKTOR: Hamamın karşısında.

BERBER: Yaaaaa.

DOKTOR: Aşı boyalı cumbalı bir ev.

BERBER: Yaaaaaa. Aşı boyalı evde mi?

DOKTOR: Aman, başımı acıttınız.

BERBER: Yaaaaaaa, kimin nesi? Adııı?

DOKTOR: Anneciği yok, babasının bir tek gülü. Adı…

BERBER: Eyyy? Adııı?

DOKTOR: Hür müz.

BERBER: Yaaaaaaaa.

(Berber bayılır.)

DOKTOR: Hi, bayıldı. Ah baba dostu Hasan Efendi. Bu kadar sevineceğini bilseydim birden söylemezdim.

 

SAHNE 5:

 

ANLATICI: Sevimli Doktor’umuz Berber Hasan Efendi’nin şakkadak neden düşüp bayıldığına pek akıl erdirememkle beraber, zaten bunun üstünde pek de duramadı. Genç aşığın şu anda tek önem verdiği şey saçlarının pomatasının ve bıyıklarının kozmetiğinin bozulmaması idi. Ee, kolay mı? Müstakbel kayınpederi hacı efendi bu akşam gelsin, elimi öpsün diye haber etmişti. Anneciğinden bu müjdeyi alan doktor beyin etekleri zil ve kalbi de trampet çaldı. Hürmüzün babası ile tanışacak, düğün gününü kararlaştıracak ve belki de aşığının yüzünü kapı aralığından olsun bir kere daha görebilecekti.

Fakir aşığımızın kalbi bu heyecanlarla, kafesine sığamamış bir kuş gibi çarpıyordu.

DOKTOR: Allah’ım bu kadar heyecana viran olmuş kalbim nasıl tahammül edecek. Geçen defaki gibi yine düşüp bayılırsam müstakbel kayınpederime de Hürmüz’üme de rezil olurum billah…Yarabbi sen bana güç, kuvvet ver. Sen beni mahçup etme. O kızın yüzünü görmeye dayanabilmek ne mümkün…Gücüm elden gidiyor. Sultanım güzelliğiyle beni sarhoş ediyor…Ama çare yok, gitmek lazım. Cesaret doktor, cesareeet…

(Hürmüz’ün ut sesini ve şarkısını duyar.)

DOKTOR: Hi, onun sesi, Allah’ım.

SAFİNAZ: Şşşt, geliyor kız.

HÜRMÜZ: Doktorum mu? Kurban olayım ben ona.

SAFİNAZ: İyi ama, hani hacı baba…

HÜRMÜZ: Kolay.

SAFİNAZ: Berber kocan evde bekliyor.

HÜRMÜZ: Kolaay.

SAFİNAZ: Ömer kodesten kaçmış, buralarda dolaşoor.

(Dış kapı vurulur.)

HÜRMÜZ: Kolaaay…Koş, al içeri, geliyorum. Mutfağa da in, Havvacığım yemekleri, mezeleri hazırladı mı bak.

(Hürmüz çıkar.)

SAFİNAZ: Karı deli mi ne?

(Safinaz çıkar, Doktor’la beraber içeri girer.)

SAFİNAZ: Buyurun beyzadem, buyurun. Biz de bekliyorduk zaten.

DOKTOR: Vakitsiz rahatsız ettim amma.

SAFİNAZ: Aman efendim, artık kendi eviniz sayılır burası. Haber vereyim hacı babaya, haber vereyim.

(Safinaz çıkar.)

DOKTOR: (Elini kalbine götürür, nabzını sayar.) Bir, iki, üç, dört…Aman Allah’ım…Kalb atışlarım fevkalade bir süratle katlanıyor. Atardamardan toplardamara büyüme nedeniyle kan dolaşımı bozuk. Yanılmıyorsam bunun kitaptaki adı palpitasyon kardiyak idi. Bunun koplikasyonları sahifa 156 bab dört. Baş dönmesi, göz kararması, had bulantı, vaktinde ilaç temin edilememesi durumunda sekte-i kalp!..Eyvah, bu arazın hepsi bendenizde var. Allah vere de hacı pederin önünde ansızın vefat etmesem.

(Hürmüz girer, Doktor’un arkası dönük olduğu için onu görmez. Geldiğini işittirmek için öksürür.)

HÜRMÜZ: Öhööö.

DOKTOR: (Hacı baba zannederek eteklerine kapanır.) Öpeyim hacı efendi hazretleri.

HÜRMÜZ: Ben de sizi öpeyim Doktor Bey.

DOKTOR: Hi…Siz misiniz, sultanım efendim.

HÜRMÜZ: Ya kim olacak a efendim…Oturun.

DOKTOR: Bendeniz ise yüce pederinizi…

HÜRMÜZ: Hacı babam çok özürler diledi. Pek acele bir işi çıktı gitti.

DOKTOR: Vah vaah, nereye acaba?

HÜRMÜZ: Hacca…Hacı kısmı hacca gider tabii, başka nereye gidecek.

DOKTOR: Eyvaaah…Görüşüp o mesele-i mühimmeyi halledecektik.

HÜRMÜZ: O mesele halloldu efendim. Pederim izdivacımıza razı oldular…Gayrı emir ferman sizindir efendim.

DOKTOR: Aaah…Söylemeyin, bu zavallı kalbimin artık tahammülü kalmamıştır.

HÜRMÜZ: Benim de öyle efendim. Neredeyse yataklara düşeceğim.

DOKTOR: Sahi efendim, rahatsızlığınız nasıl oldu acaba?

HÜRMÜZ: Ya sizinki?…Çok merak ettim o gün sizi. İyisiniz ya.

DOKTOR: Değilim sultanım. Şu anda kendime hakim olmasam mübarek eteklerinizin dibine yıkılıvereceğim.

HÜRMÜZ: Vah vaaah. (Doktor’un nabzını tutarak) Ooo, bu çarpıntı ne zaman başladı?

DOKTOR: Sizi gördüğümden beri efendim.

HÜRMÜZ: Açın bakayım ağzınızı…Dişleriniz de pek güzelmiş. Ama, size biraz istirahat tavsiye edeceğim, yatın bakayım şöyle, uzanın, iyice uzanın…Şimdi nasılsınız?

DOKTOR: Daha fenayım efendim.

HÜRMÜZ: Vah vaaah, durun, sizi şimdi iyi ederim.

(Hürmüz el çırpar, Havva girer.)

HÜRMÜZ: Havva kızım, Doktor Bey rahatsızlandı, haydi o güzel yemekelerinden getir biraz, bir şişe de sakız rakısı.

HAVVA: Şimdi ablacığım.

(Havva çıkar.)

DOKTOR: Hii…Bendeniz rakı içmem.

HÜRMÜZ: Hacı babamın baş ilacıdır. İki kadeh alın, biraz da ut çalarım size. Bir şeyiniz kalmaz, musiki her derde devadır.

DOKTOR: Okumuştum, ecnebi memleketlerinde hastaları musiki ile tedavi usulleri varmış, ama akıl hastalarını, mecnunları.

HÜRMÜZ: Aşk da bir cinnettir doktor, biz o cinneti cennet edeceğiz şimdi.

(Havva girer, sofrayı döşer, rakıyı koyar, çıkar)

HÜRMÜZ: Allah’tan hacı babam gitti, yoksa böyle biz bize kalamazdık.

DOKTOR: Şimdi biz rakı mı içeceğiz?

HÜRMÜZ: İlaç için, azıcık.

DOKTOR: Ama validem duyarsa, hele kadı amcam…

HÜRMÜZ: Hiç korkmayın. Ne kadı amcanız, ne de anneniz bundan sonra aramızda olacaklardan hiçbirini duyacak değiller.

DOKTOR: Ama düğünümüzde bulunacaklar tabii.

HÜRMÜZ: Eh, bir yere kadar tabii…Sıhhatinize.

(Rakıyı içerler.)

HÜRMÜZ: Hangi şarkıyı emredersiniz?

DOKTOR: Saki ele al cami safa dem yenilendi

Dillerde elem kalmadı alem yenilendi

HÜRMÜZ: Yedi kafayı doktor pirelendi…Ben de öyle ağır şarkı ne gezer bee. Şuna bir şinanay havası çalayım da görsün.

ÖMER’İN SESİ: (Dışarıdan) Aaaaaayt ulan Hürmüz, anasını danasını, mangalını sobasını sattığımının karısı, aç lan kapıyıııı!...Ulan Hürmüüüüz. Aç diyorum kapıyı…Damını bacanı kafana geçirtme bana KALTAAAK!

(Kapı kırılırcasına vurulmaktadır.)

DOKTOR: Ne dedi?

HÜRMÜZ: Kalpak dedi

DOKTOR: Kim bu?

HÜRMÜZ: Sormayın beyzadem, kardeşim…Olmaz olsun. Kanlı katildir, hapisten kaçmış, hacı babam da burada yok, ne yapsak acaba?

DOKTOR: Açmazsanız kapıyı kıracak.

HÜRMÜZ: Açarsam sizi görecek.

DOKTOR: Kızar mı?

HÜRMÜZ: Hayır, keser.

DOKTOR: Yaaa…O halde bendeniz şimdilik arzı veda edeyim.

HÜRMÜZ: İsabet olur beyzadem. Yarın buluşuruz.

DOKTOR: Ama izdivacımız, validem düğünü sorar.

HÜRMÜZ: Yarın yarın.

(Safinaz girer.)

SAFİNAZ: Hürmüz, kapıyı kırıyorlar.

HÜRMÜZ: Yaa, ağabeyim geldi, bizim deli Ömer. Abla koş, sen Doktor Bey’i bahçe kapısından sokağa çıkar, bir araba bul hemen evine gitsin.

DOKTOR: Fakat Hürmüz…

HÜRMÜZ: Yarın sevgilim, yarın.

(Safinaz Doktor’u sürükleyerek çıkartır.)

HÜRMÜZ: Öf beee! İnsanı sevdiğiyle beş dakika yalnız bırakmıyorlar, nedir bu başıma gelenler. Ne talihsiz kadınım ben.

(Ömer girer, sarhoştur.)

ÖMER: Ulan Hürmüz, kapıyı kırdırdın bana. Hangi cehennemdesin karı!

HÜRMÜZ: Ömeeerr. Aslan kocam benim.

ÖMER: Neredesin ulan!

HÜRMÜZ: Nerede olurum ayol, evde bekle demedin mi? Sürdüm sürüştürdüm, taktım takıştırdım, hamamı yaktım, çilingir sofranı kurdum, seni bekliyorum civanım.

ÖMER: Aslan karı beee…Hatunların sultanısın sen bee…Anzorotu da unutmamış. (Ömer rakı koyar.)

HÜRMÜZ: Allah bilir seni nasıl özledim. Gözümde tüttün hep.

ÖMER: Ya sen, ya sen…Hürmüz dedim miydi ağzımdan alevler çıkıyor be. Al bakalım şu utu.

HÜRMÜZ: Aceleci seniiii.

ÖMER: Altı aydır rüyada teyemmüm ediyoruz, haydi, çeeeek.

HÜRMÜZ: (Uzatılan rakıyı iter.) Ömeeer, elini yüzünü yıka bakayım.

ÖMER: Ulan senin gibi varda kosta karı görmedim.

HÜRMÜZ: Haydi, doğru aşağıya, tulumbaya.

(Ömer giderken elinde bir tabak meyveyle Havva girer.)

HAVVA: Doktor Bey’e…(Ömer’i görür.) Aaaa!

ÖMER: Kim bu bee?

HÜRMÜZ: Tanrı misafiri.

ÖMER: Yaradana kurban olduğumun, ne misafirler gönderiyor be.

(Ömer çıkar.)

HAVVA: Abla, doktor ne oldu?

HÜRMÜZ: Sus Havva, kocam geldi.

HAVVA: Boşanacağın adam bu muuu?

HÜRMÜZ: Yaaa.

HAVVA: Katil suratlı. Ah ablacığım nasıl yazık olmuş sana.

HÜRMÜZ: Haydi, sen çekil bir tarafa. Ben çağırmadan çıkma ortaya.

HAVVA: Peki ablacığım.

(Havva çıkar.)

HÜRMÜZ: Allah kahretsin. Gel de bu sarhoşu idare et şimdi.

(Hallaç girer.)

HALLAÇ: Ürmüz baa, ben geldim.

HÜRMÜZ: Hi…Ay ben bunu unutmuştum valla, bugün Çarşamba mı? Yoksa…

HALLAÇ: Acı amcan gitti mi?

HÜRMÜZ: Gitti kocacığım gitti, gel otur.

HALLAÇ: Keşkek de mis gibi kokmuş haa. Alcağızına sağlık Ürmüz’üm, az buçuk beklettim ama seni…

HÜRMÜZ: Aaa, daha da beklerdim ayol, patlamadım ya.

HALLAÇ: Rakı da mı vaa…Hepten demlenecez desen yaa.

HÜRMÜZ: Yaa.

HALLAÇ: Sen bana terlikcağızlarımı getir hele.

HÜRMÜZ: Yoksa kalmaya mı geldin?

HALLAÇ: De bak lafa…Taa Üleburgaz’cıktan ya niye gelirim ba?

HÜRMÜZ: Ne bileyim, ansızın?

HALLAÇ: Rüzgar attı işte. Geceliklerimi de getiresin ha.

ÖMER’İN SESİ: (Dışarıdan) Ulan Hürmüüüz…

HALLAÇ: O da nesi ba?

HÜRMÜZ: Şşşt, ağabeyim geldi.

HALLAÇ: Ne ağası ba?

HÜRMÜZ: Hapiste idi, kaçmış, kanlı katildir.

HALLAÇ: Baka sen şu işe…E, buyur et bakalım, hep beraber yeriz ba.

ÖMER’İN SESİ: Ulan Hürmüz diyorum. Sabun nerede bee!

HÜRMÜZ: Küpün üstündee, küpün üstündee!...Dinle kocacığım, sen bu ağabeyimin ne deli herif olduğunu bilmezsin. Kavga çıkarır, sana bir kötülük eder.

HALLAÇ: Bana ne kötülük eder senin ağan. O benim kayınçom olur ba.

HÜRMÜZ: İstersen git de yarın gece gel.

HALLAÇ: Ben şuracıktan şuracığa gitmem.

HÜRMÜZ: Peki otur şöyle de sana ut çalayım.

HALLAÇ: Çal ba, çal bi urum eli havası.

(Hallaç oturur, Hürmüz utu alır, adamın kafasına indirir.Hallaç yıkılır.)

HÜRMÜZ: Al sana Rumeli havası.

(Hürmüz Hallaç’ı sedirin altına tıkıştırır.)

HÜRMÜZ: Oh beee.

(Ömer girer.)

ÖMER: Haydi dalgamıza bakalım şimdi, otur şöyle.

HÜRMÜZ: Dur ayol, delirdin mi? Kız içeride, el ayak çekilsin odamıza gidelim.

ÖMER: Odamızda da sevişiriz be!

(Ömer Hürmüz’e sarılır.)

HÜRMÜZ: Ayyy Ömer çok fena kokuyorsun. Allah bilir altı aydır hamam yapmadın.

ÖMER: Ne hamamı be! İçmeye su yok orada.

HÜRMÜZ: Aşk olsun. Ya hamamı niye yaktım ben?

ÖMER: Ay bir de hamam mı yapacağız şimdi?

HÜRMÜZ: Hem vallahi hem billahi gusülhaneye girip bir güzel yıkanmazsan gelmem yanına.

ÖMER: Etme Hürmüz.

HÜRMÜZ: Ben kocam gelecek diye sular ısıtayım, sıcacık edeyim hamamı, sen girme haaa. Hem ayıp hem günah.

ÖMER: Peki peki. Ama başka bahane bulmaya kalkma haa.

HÜRMÜZ: Haydi çabuuuk, seni bekliyorum. Bir şey lazım olursa seslen bana.

ÖMER: Sen lazımsın anam, seeeen.

(Ömer çıkar.)

HÜRMÜZ: Havva, Havvaaa.

(Havva gelir.)

HAVVA: Buyur ablacığım, kocan nerede?

HÜRMÜZ: Hamamda…Kız yardım et bana. Şunun altında biri var, alıp sokağa atalım.

HAVVA: Hi, o da kim?

HÜRMÜZ: Öteki kocam

HAVVA: Ay abla, kaç kocan var senin?

HÜRMÜZ: Ne bileyim ben…Saymanın sırası mı şimdi. Haydi gel, herif ağır, bunun altına çekinceye kadar kollarım koptu.

HAVVA: Baygın mı?

HÜRMÜZ: Gibi bir şey, kendine gelmeden götürelim.

HAVVA: İyi ama nereye götürürüz?

HÜRMÜZ: Çöplüğe. Haydi davran.

(İki kadın tam divanın altını açacaklarken duydukları ses üzerine sesin geldiği tarafa bakarlar.)

BERBER’İN SESİ: De de des tuuur va va var mııı?

HAVVA: Ay, bu da kim?

HÜRMÜZ: Kekelediğine göre, berber kocam.

HAVVA: Abla şimdi düşer bayılırım.

(Berber girer.)

BERBER: Hürmüz, sen ne ararsın burada?

HÜRMÜZ: Asıl sen ne ararsın burada herif? Burası benim ağabeyimin evi..Bu da yengem.

BERBER: Haaa.

HÜRMÜZ: Haaa yaa…Yengeciğim, siz içeri geçin, ben bizim efendiyi yollarım şimdi.

(Havva gider.)

BERBER: Ben bir yere gitmem.

HÜRMÜZ: Niye ayol, ağabeyimin evinde kalmak da mı yasak?

BERBER: Evde bekledim durdum.

HÜRMÜZ: Ağabeyim gelmiş, haber göndermiş, kıramadım.

BERBER: Kim senin ağabeyin?

ÖMER’İN SESİ: Hürmüüüüz, hamam kesesi nerede?

HÜRMÜZ: İşte bu…Ömer, katil Ömer.

BERBER: Ki ki ki kim?

HÜRMÜZ: Canım, şu hapisten kaçan Ömer işte.

BERBER: Aa ay, o senin ağabeyin mi?

HÜRMÜZ: Yaa, olmaz olsun. İlle de birini bul diye tutturdu. Canı birisini bıçaklamak istiyormuş.

BERBER: Hürmüz, ben korkarım o heriften.

HÜRMÜZ: Ben de kocacığım, haydi sen eve git, ben bunlar yatıp uyuyunca gelirim.

BERBER: Olur olur, gideyim bari. Aman geç kalma.

HÜRMÜZ: Kalmam, kalmam, durma.

HIZIR’IN SESİ: Yesun oni ninesi, yesun oni ninesi.

BERBER: Bu da kiiim?

HÜRMÜZ: Ömer’in arkadaşı. Bu ondan da beterdir. Eyvah, canımız sana emanet Yarabbi.

BERBER: Hürmüz, sakla beni.

HÜRMÜZ: Ah kocacığım ne diye geldin buralara. Havva!

(Havva girer.)

HAVVA: Emret ablacığım.

HÜRMÜZ: Enişteni içeri götür sakla.

HAVVA: Hangisini?

HÜRMÜZ: Bunu kız, koş!

(Havva Berber’i elinden tutup içeri götürür, Hızır girer.)

HIZIR: Ooo Hürmüz Hanum, ben geldum.

HÜRMÜZ: Hoş geldin, sefalar getirdin aslan kocacığım benim.

HIZIR: Yemek mi yiyeysun?

HÜRMÜZ: Yaaa.

HIZIR: Ya bu neduur?

HÜRMÜZ: Sana hazırladım.

HIZIR: Oy, geldiğimi duydun haa?

HÜRMÜZ: Sen gelirsin de ben duymaz mıyım?

ÖMER’İN SESİ: Karanfil oylum oylum…

HIZIR: Bu da kimdir?

HÜRMÜZ: Ağabeyim. İçeride yıkanıyor. Hapisten çıktı da azıcık.

HIZIR: Oy, kabadayı deseneee. Bayılırım kabadayılara.

(Safinaz bir mangalla gelir. Ateşin içine şiş kebap gibi bir şey sürülmüştür.)

SAFİNAZ: Oo, Hızır efendi, hoş geldin.

HIZIR: Hoş bulduk efendum.

SAFİNAZ: Ayol hatuncuğun seni beklemekten gözleri yollarda kaldı.

HIZIR: Ha geldik işte.

HÜRMÜZ: Bu mangal ne abla?

(Safinaz Hürmüz’ün kulağına bir şeyler söyler.)

HÜRMÜZ: Hay aklınla yaşa sen.

SAFİNAZ: Başka çare var mı kız?

(Safinaz koynundan bir toz çıkarıp verir.)

SAFİNAZ: Bu da sinameki.

HÜRMÜZ: Sen bir tanesin abla.

SAFİNAZ: Huu, ben içerideyim.

(Safinaz çıkar. Hürmüz rakının içine sinamekiyi boca edip Hızır’a verir.)

HÜRMÜZ: Aslan kocam, ayağının tozunlan bir yorgunluk rakısı çek bakalım.

HIZIR: Ooooh be! Hele doldur bir daha Hürmüz hanım…Hele ölmüşlerinin canına değsin, ama niye az acıdır bu rakı?

HÜRMÜZ: Ağabeyim getirdi. Çifte inbikten geçmiş.

HIZIR: Gel hele otur yamacıma…Şu işe bak sen. O gece nikahı yaptık ama düğünü yapamadık. Kısmette ağabeyinin gelmesi varmış. Oturur yer içeriz, hani nerede kaldı yaa.

(Hızır birden karnını tutar.)

HÜRMÜZ: Kaptanım ne oldun?

HIZIR: Amanun, memişhane nereyedur?

HÜRMÜZ: Havva!

(Havva girer.)

HAVVA: Buyur abla.

HÜRMÜZ: Enişteni memişhaneye götür.

HAVVA: Ay bu da mı enişteeem!

(Hızır Havva’nın elinde kıvranarak çıkar, Berber’in çıktığı yerden.)

HÜRMÜZ: Dört. Allah’tan öteki ikisi burada değil.

(Sedirin altından inilti gelir. Hallaç çıkar.)

HALLAÇ: Tebe Ürmüz Hanım, ne ararım ben burada?

HÜRMÜZ: Kafana vurdular.

HALLAÇ: Kim vurdu ba?

HÜRMÜZ: Ağabeyim, katil Ömer.

HALLAÇ: Nasıl vurdu ba?

HÜRMÜZ: İşte böyle…

(Hürmüz Hallaç’ın kafasına utla vurur, Hallaç’ı sedirin altına iter.)

HÜRMÜZ: …vurdu ba!

(Ömer iç donla girer.)

ÖMER: Gönlün oldu mu, yıkandık işte.

HÜRMÜZ: Ooh, misler gibi olmuşsun Ömer’im. Ama haydi git giyin.

ÖMER: Ne giyinmesi be. Biz bizeyiz şurada.

HÜRMÜZ: Biz bize değiliz. Ağabeyim geldi. Aşağıda, ayak yolunda.

ÖMER: Hay aksi şeytan…Şurada bir güzel eğlenecektik.

HÜRMÜZ: Yine eğleniriz, kaptandır, bayılırsın.

ÖMER: Amma da gecesini bulmuş be. Böyle otursam ne var?

HÜRMÜZ: Aaa, zemheri zürafası gibi, haydi Ömeeer.

ÖMER: Gel, esvaplarımı ver.

(Ömer ve Hürmüz çıkarlar. Havva girer.)

HAVVA: Üstüme iyilik sağlık dostlar. Hiç böyle ev görmedim. Biri aşağıda sancıdan kıvranıyor, biri hamamda, o kekemeyi kümese tıktım bekliyor.

(Hallaç sedirin altından inler.)

HAVVA: Ay, bir tane de burada var…Benim adam da bu Hürmüz Abla gibi bir karı aldı ise işimiz var. Bu İstanbullu kadınlarla baş edilmez ayol. Ay şuradan bir kurtulsam.

(Havva çıkarken Hallaç doğrulur, birbirlerini görmezler.)

HALLAÇ: Vay alçak herif ba! Kafacağızımı kırayazdı. Güsteririm ben ona ba.

(Hızır girer.)

HIZIR: Ooo, birader bey, hele görüştük. Selamünaleyküm.

HALLAÇ: Ve aleykümselam ama, sen ne zirzop erifmişsin ba kayınço.

HIZIR: Anlamayrım, bana mı diyeysun?

HALLAÇ: Sana ya, be kalçın ağızlı. Gelip gidip kafacağzımın tepecağzına ne vurup durursun ba?

HIZIR: Efenduuu, oynamaaa.

HALLAÇ: Sen oynama ba. Utanmaz mısın sen?

HIZIR: Bana bak heruf. Hürmüz Hanım’ın hatırı olmasa kıtır kıtır keserim seni ha.

HALLAÇ: Ne kesiyorsun ba? Karşında malak işkembesi mi var? Akrabasan akrabalığını bil, ba eşşek yavrusu.

HIZIR: Oy, tutmayın benii!

(Bıçağı çeker ama diyare krizi bastırır, koşarak çıkarken Hürmüz girer, durumu görür, Hallaç’ın arkasında durmaktadır.)

ÖMER’İN SESİ: Açlıktan öldük beee…

(Hürmüz Hallaç’ın kafasına birşeyler vurur, Hürmüz onu sedirin altına iter. Ömer girer.)

ÖMER: Gece yarısı oldu be. Şerefeee.

HÜRMÜZ: Afiyet olsun aslanım.

HALLAÇ’IN SESİ: Iıııh.

HÜRMÜZ: Iıııh ıh.

(Hızır girer.)

HÜRMÜZ: Şükür bir araya geldiniz.

HIZIR: O herif nereyedur?

HÜRMÜZ: Haa, o muuu? Havva’nın kocası canım, karısını sordu gitti.

HIZIR: Ha çıtır çıtır yiyecektim oni.

(Hürmüz her ikisinin de kulaklarına ayrı ayrı eğilip)

HÜRMÜZ: Ağabeyim.

ÖMER: Otur ağabey, otur. Hoş gelmişsin.

HIZIR: Sen de hoşgelmişsin birader. Hele itoğlu it.

ÖMER: Kiiim?

HÜRMÜZ: Ooo. Havva’nın kocası…Havva!

(Havva gelir.)

HAVVA: Buyur ablacığım.

HÜRMÜZ: O sersem kocana söyle, bir daha kapımıza ayak basmasın, kaptanı kızdırmış…Bakınıp durma kız, çalıp oynayıp erkeklerimizi şenlendirelim biraz.

HÜRMÜZ: Gittim baktım odasına

Yatak sermiş kocasına

Bir lira verdim gecesine

Söylemeyin annesine.

(Hürmüz çalıp söylerken Havva iki adama durmadan içki verir. Ömer uyuklamaya başlar, Havva bir içki daha verir, Ömer olduğu yerde yıkılır kalır.)

HÜRMÜZ: Aa, Havva, yardım et de ağabeyimi götürelim.

(İki kadın Ömer’i karga tulumba götürürlerken Hızır yine diyare krizi geçirir ve çıkar. Tekrar girer. Hızır dut gibidir. Sandalyeye oturur.)

HIZIR: Oy, nereyedur o herif? Kafasıni koparacağum ben onin.

(Hızır sedirin yanına düşer. Hallaç’ın eli Hızır’ın kucağında, Hızır bunu Hürmüz’ün eli zanneder.)

HIZIR: Oy…Hürmüz Hanum, oynama. Gıcıklanayrum…Aaaayy…Yapma deyrum. Fena olayrum ben…O pambuk gibi ellerini yerum senin…O parmakları çıtır çıtır hamsi tavası gibi yiyeceğum. Aha, baş hamsi, şehadet hamsi, orta hamsi…

(Hürmüz girer.)

HÜRMÜZ: Eyvah yandık.

HIZIR: Serçe hamsi.

HÜRMÜZ: Aslan kocacığım ellerimi mi seviyorsun?

HIZIR: He yaa.

(Beş el birbirine karışır.)

HIZIR: Oy Hürmüz Hanum. Senin bir elin ötekine benzemiy ya.

HÜRMÜZ: Pek benzemez kocacığım.

HIZIR: Oy Hürmüz Hanum, senin kaç tane elin vardur?

(Hızır kıvranmaya başlar.)

HIZIR: Amanın, bana yine bir şeyler olayi.

(Hızır çıkınca sedirin altından Hallaç doğrulurken Hürmüz de Havva’nın bulunduğu yönden çıkar.)

HALLAÇ: Gidi susak ağızlı, yine patlattı kafacağızıma…Ürmüz ba, eeey, Ürmüz! Neredesin be karı?

HÜRMÜZ’ÜN SESİ: Havva, koş eniştene bak.

HAVVA’NIN SESİ: Bakıyorum ablacığım.

(Havva girer.)

HAVVA: Buyur enişte bey…Aaaa!

HALLAÇ: Avvaaaaa!

HAVVA: Herif sen ne arıyorsun burada…Söyle. Öldürürüm seni!

HALLAÇ: Dur be kadın, gelen giden kafama vurur ba!

(Hürmüz girer.)

HÜRMÜZ: Dur kız, ne yapıyorsun?

HAVVA: Kocamı dövüyorum.

HÜRMÜZ: Halt etmişsin. Benim kocam o.

HAVVA: Neee? Yoksa kocamın benim üstüme aldığı o şıllık…

HÜRMÜZ: Ben mişim işte.

HAVVA: Ablaaa, bana bunu mu yapacaktın?

HÜRMÜZ: Hınzır herif, bu kıza bunu mu yapacaktın?...Havva gördün mü şu edepsizin bize ettiğini.

HAVVA: Eşşek sıpası. Bu kadına bu yapılır mı?

HÜRMÜZ: Valla aramızı açmak istiyor.

HAVVA: Zor açar, sen benim canım ciğerimsin. Namussuz, vicdansız herif.

HÜRMÜZ: Gül gibi karının üstüne haa, tuuh.

HALLAÇ: Durun be yahuu.

HIZIR’IN SESİ: Oy Hürmüz, ben gebereyrum.

HÜRMÜZ: Hii, geliyor.

(Hürmüz utu Hallaç’ın kafasına geçirir.)

HÜRMÜZ: Havva, çabuk.

(İki kadın Hallaç’ı sedirin altına iterler. Hızır girer.)

HIZIR: Oy, karnımda yılanlar vardır sanki.

HÜRMÜZ: Havva, gel eniştene ilaç yapalım.

HIZIR: Nasıl ilaçtır bu?

HÜRMÜZ: Kulunçlarını kıracağım kocacığım. Havva kız, bağla eniştenin ellerini.

HIZIR: Anlamadum.

HÜRMÜZ: Haaah şöyleee…Sıkı dur kocacığım, biraz acır ama, bir şeyciğin kalmaz.

(Hürmüz mangaldaki kızgın şişi alır ucundaki demiri Hızır’ın kıçına yapıştırır.)

HIZIR: Oy aman, yanduuuum.

HÜRMÜZ: Şimdi bir şeyciğin kalmaz.

(Hürmüz kafasına demir vurur, Hızır yıkılır.)

HÜRMÜZ: Havva, yardım et, cenazeyi kaldıralım.

(İki kadın Hızır’ı bir sandığa koyarlar.)

HÜRMÜZ: Oh beee, temizlik iymandan…

ÖMER’İN SESİ: Hürmüüüüz, ölüyorum.

HÜRMÜZ: Geliyorum kocacığım, geliyorum…Yürü, sıra ötekinde.

(İki kadın mangalı ve şişi alıp içeri geçerler. Berber tüyler içinde içeri girer.)

BERBER: Hü hü Hürmüz, neredesin ya yahu?

(Safinaz girer.)

SAFİNAZ: Ooo, Hasan Efendi hoş geldin. Bu ne kılık?

ÖMER’İN SESİ: Aaaaahhh, yandıııııım.

BERBER: Neler oluyor bu evde, karım nerede?

SAFİNAZ: İçeride, şimdi gelir.

ÖMER’İN SESİ: Bırakın beni ulan, çek o kızgın demiri kaltaaak.

BERBER: Ben anlamam, gidip bakacağım.

(Berber arkasını dönünce Safinaz Berber’in kafasına vurur, Berber yıkılır. Safinaz onu saklar. Bekçi Memo girer.)

MEMO: Ula Safinaz Hanım, Hürmüz nereye ki?

SAFİNAZ: Aaa, sen nereden çıktın ayol?

MEMO: Sokakta doktor begi rastlamışım, bana demiş ki, sarhoş katil Ömer bu taraflarda. Bu evi göstermiş, ben de Ömer’i yakalamaya gelmişem, vazfee…Hele de bana, yoksam katil Ömer benim evime mi girdi? Bile bir şey yaptıysa hem vallah hem billah, anasını, dedesini…

ÖMER’İN SESİ: Hepinizi delik deşik edeceğim ulaaaaann.

MEMO: Vay, erkek sesi.

(Ömer girer, kıçını tutmaktadır.)

ÖMER: Nerede o alçak karılar?

MEMO: Hiii, Umeeer, vah yedim seni.

(Sopayla Ömer’in kafasına vurur, Ömer yere düşer.)

MEMO: Tamam. Ben bir koşu zaptiyelere haber edem, sen bunu tutasan haaa.

(Ömer’in eline kelepçe geçirir.)

MEMO: Hele şimdi gelirim.

(Memo çıkar.)

SAFİNAZ: Al başına belayı…Hürmüüüz, kız Hürmüüüz!

(Hürmüz Havva ile birlikte gelir.)

HÜRMÜZ: Söyle ablacığım.

SAFİNAZ: Kız şu hale bak.

HÜRMÜZ: Aa, kim bağladı bunu?

SAFİNAZ: Bekçi kocan.

HÜRMÜZ: Aferin Memo’ya.

HAVVA: Abla, senin bekçi kocan da mı var?

HÜRMÜZ: Dur kız, nazar değdirme.

HAVVA: Abla, benimki n’olacak?

HÜRMÜZ: Sana kocanı geri alacağız demedim mi? Ben bırakacağım sana kalacak.

HAVVA: Ah canım ablacığım.

SAFİNAZ: Sersem karılar, şimdi koca paylaşmayı bırakın, ev moloz doldu. Bunlar ne olacak?

HÜRMÜZ: Dediğini yaptım abla.

SAFİNAZ: Caaazzz…

HÜRMÜZ: Caaazzz. Avluya da gaz döktüm, bir kibrit tamam.

HAVVA: Evi mi yakacağız? Ya kocaaaam?

HÜRMÜZ: Dur ayol, benimkiler de var, hepsini kurtarırız evelallah.

HAVVA: E, evi niye yakıyoruz?

HÜRMÜZ: Bu iş başka türlü tütsülenmez.

(Hürmüz şamdanı alıp dışarı atar, ev yanmaya başlar.)

HÜRMÜZ: Haydi, nerede ne varsa toplayın, bahçeye. Aman iyi sayın, birinden biri içeride kalmasın.

HAVVA: Kaç tane idiler ablaa?

SAFİNAZ: Altıı.

HÜRMÜZ: Değil ayol, Mehmet Ali Fiyzan’da. Onu sayma.

(Kadınlar baygın adamları oldukları yerden çıkarmaya başlarken Mehmet Ali Çavuş içeri girer.)

ÇAVUŞ: Hürmüüüzz.

HÜRMÜZ: Aaaa, altıncı kocaaam. Mehmet Ali, sen de mi geldin?

ÇAVUŞ: Hürmüz, bak ben tayin oldum. Artık hep İstanbul’da kalacağım.

(Havva Çavuş’un kafasına bir şeyle vurup onu bayıltır.)

HAVVA: Nasıl?

HÜRMÜZ: Aferin, iyi öğrenmişsin…Haydi elinizi çabuk tutun ayol. Çıra gibi yanacak kuzucuklar.

SAHNE 6:

 

ANLATICI: Yaaaa gördünüz mü olanları? Kadının fendi erkeği yendi dememişler boşuna. Ama bu iş burada bitmedi. Bütün kocalarını başından defetmek için sonunda yangın çıkarmaktan başka çaresi kalmayan Hürmüz işi bu sefer de böyle atlattı. Yahut atlattığını zannetti. Kızımız evi ateşe vermekle aslında bir taşla iki kuş vurmak peşinde idi. O iki kuşu da vurmadı değil. Çünkü Hürmüz’ün küçük evi ile birlikte o gece Taşkasap’ın yarısı yandı, taş toprak oldu. Tabii bu arada yanan evlerinin derdine düşen mahalleli Hürmüz’ün evinde olup bitenlerle hiç ilgilenmedi bile. En iyisi, Doktor’umuz duymadı bunların hiçbirini. Hikayemizin bu romantik jönü, ertesi sabah yangın yerini görünce yine baygınlıklar geçirdi. Ve hiçbir şeyin farkında olmadı. Şimdi onun derdi Hürmüz’ü bulmak ve evsiz kalan sultanını kendi evine götürmekti, anneciği de bunu bekliyordu zaten. Amaaa, bir sıçrarsın çekirge, iki sıçrarsın çekirge demişler. Olaylar Hürmüz’ün zannettiği kadar kolay gelişmedi. O gece, kimisi don paça, kendilerini mahalle kahvesinin önünde bulan altı adet Hürmüzzede koca, önce birbirleriyle kanlı bıçaklı oldular. Sonra akıllarını başlarına topladılar ve bu fettan kadının cezasını verdirmek için devrin mahkemesine yani kadı efendiye baş vurdular. Kadı efendi altı adamı karşısına, Hürmüz’ü de bir köşeye çekti, bakalım ne dediii.

KADI: Eveeettt. Demek kii, hepiniz birden bu hanımdan şikayetçisiniz. Öyle mi?

6 KOCA BİRDEN: Evet efendim.

KADI: Pekalaaa, sebebi şikayet.

6 KOCA BİRDEN: Efendim bu kadın…

KADI: Yyyyooo…Birer birer…Hanginiz anlatacaksa o kalksın ayağa.

6 KOCA BİRDEN: Ben…

KADI: Yoo, yine olmadı. Önce sen anlat.

BERBER: E e e e efendim, b b b bu, ka ka ka dı dı dı dın, bi bi bi bi bizi…

KADI: Anlaşıldııı. Otur. İçinizde bu işi biraz daha etraflıca anlatacak bir kimse yok mu?

6 KOCA BİRDEN: Ben.

KADI: Sen anlat ne oldu?

ÖMER: Ne olmadı ki, kadı efendi amcacığım.

KADI: Laubali hitapta bulunmayınız.

ÖMER: Peki, bak, kadı beybabacığım.

KADI: Sürçü kelam istemeeeem…

ÖMER: Peki…Bu karı yok mu bu karı, Allah seni inandırsın moruk…

KADI: Otuuuurr…Edepsiz, küstah…

ÖMER: Ama kadı beybabacığım…

KADI: Otuuurr dedim…Sen anlat.

HALLAÇ: Tebe kadıcık efendi.

KADI: Kadı hazretleri.

HALLAÇ: Kadıcık hazretleri ba.

KADI: Efendi, usulü erkan tahtında konuş.

HALLAÇ: Sen ne süylersin ba. Kabasakal.

KADI: Fesüpanallaaaah…Otur, içinizde aklı başında biri yok mu?

MEMO: Vallah ben varım…Kadı efendi. Bu Hürmüz denen avrat kanun şerait nedir bilmez bir anasının gözü karıdır.

KADI: Peki, ne yapmış bu kadın? Kocası yok mu bunun?

6 KOCA BİRDEN: Var.

KADI: Hanginiz?

6 KOCA BİRDEN: Ben.

KADI: Nee? Ne halt eder bu kadın? Altı kişi ile birden mi evli?

6 KOCA BİRDEN: Evet kadı efendi.

BERBER: Ee efendi.

KADI: Min eûuuzu billaaah…Ne iştir bu…Hatun, doğru mu bu?

HÜRMÜZ: Pek doğru efendim.

KADI: Nasıl? Bunların hepsi senin kocan haa?

HÜRMÜZ: Haddim olmayarak efendim.

KADI: Bre hatun, sen din iman nedir bilmez misin? Sende utanmak, arlanmak,    şe-r’i-attan korkmak yok mudur?

HÜRMÜZ: Vardır efendim.

KADI: Bak bir de laf eder! Bu yaptığının cezası nedir bilir misin mel’une…Seni saçından sürdürür, anadan üryan recmettiririm, taşa tuttururum.

HÜRMÜZ: Yaparsınız efendimiz.

KADI: Yapar mıyım yaparım…Sen bir faciresin, münafıksın. Hem zaniye hem de mücrimesin. Anladın mı?

HÜRMÜZ: Anlamadım efendimiz.

KADI: Cezanı çekerken anlarsın…Hele de bakalım nasıl yaptın bu işi?

(Hürmüz susar.)

KADI: Söyle diyorum. Sözü çevirerek inkaaara saparsan cezan daha müthiş olur. Söyleee…

HÜRMÜZ: Söyleyemem efendim, bu adamların yanında utanırım. Kabahatli olan yalnız ben değilim, onlar da kabahatli, ben de onlardan davacıyım.

KADI: Yaaa, hele anlat, neymiş davaaan?

HÜRMÜZ: Yalnız size anlatabilirim efendim.

KADI: Yaa, öyle mi…Pekalaaaa…Davacılar dışarı çıkaa…

(Mübaşir erkekleri dışarı çıkarır.)

KADI: Hele anlat bakalım hatun.

HÜRMÜZ: Yüzüm kapalı anlatamıyorum efendim.

KADI: Aç, aç da o pis yüzünü görelim bakalım.

HÜRMÜZ: (Yüzünü açar.) Buyurunuz efendim.

KADI: Eveettt…Bak hele bak. Hiç de öyle fenaaa bir hatuna benzemiyorsun.

HÜRMÜZ: Benzemem efendim.

KADI: Adın neydi bakalım senin yavrum?

HÜRMÜZ: Hürmüz efendim. (Çarşafın önünü açar, dekoltesi görünür.)

KADI: Yaaa. Peki, Hürmüz hanım kızım, nasıl oldu bu iş. Doğrusu hiç yakıştıramadım sana.

HÜRMÜZ: Efendim, kulunuz cahil bir kadınım. Bu adamlar kandırdılar cariyenizi.

KADI: Bak hele bak.

HÜRMÜZ: ( Çarşafının pelerinini atar, dekolte giysisinin üst kısmı görünür.) Af buyurun efendim, pek sıcak burası.

KADI: Aç kızım aç, ben senin pederin sayılırım.

HÜRMÜZ: Efendim…Bu adamların ne kadar zalim olduklarını size tarif edemem.

KADI: Et yavrum et.

HÜRMÜZ: Beni döverlerdi, sopa ile vurur, etlerimi çürütürlerdi.

KADI: Yaaa.

HÜRMÜZ: İnanmazsanız göstereyim.

KADI: Göster göster.

HÜRMÜZ: Ama utanırım.

KADI: Huzuru adalette böyle utanmanın yeri yoktur. Biz hakikatin ortaya çıkarılması için vazifeli, adil kişileriz. Hele davanı ispatla ki hakkını teslim edeyim.

HÜRMÜZ: Bakın efendim…Şuraya bakın, şurama bakın. Şurama bakın, şuralarıma, şuralarıma bakın. (Seyirciye sırtı dönük olarak göğsünü açıp kadıya gösterir.) Bir de şuraya bakın…Daha daha görseniz içiniz bin parça olur efendim.

KADI: Yaaa, vay alçak herifler, peki niçin böyle eziyet ederler sana?

HÜRMÜZ: Bilmem ki efendim. Ben ağzı var dili yok bir kadınımdır. Akşam olur pencerede beklemeye başlarım.

KADI: Hepsini birden mi?

HÜRMÜZ: Hiç olur mu efendim, ayıp, teker teker tabii.

KADI: Eeeeyyy?

HÜRMÜZ: Sıra hangisinin ise gelir…Bir güzel sofra kurarım, rakısını mezesini hazırlarım.

KADI: (Ağzı sulanarak) Rakı, mezeee…Edepsizler, demek içki içerler.

HÜRMÜZ: Daha neler yapmazlar neler. Ama anlatamam ki.

KADI: Anlat, anlat.

HÜRMÜZ: Aaa, valla anlatamam.

KADI: Lillah aşkına anlat Hürmüz, merak ettim yahuuu.

HÜRMÜZ: Adamı güzel güzel sofraya buyur ederim, kendim de en güzel geceliğimi giyeeeer…

KADI: Eeeeyy?

HÜRMÜZ: A valla utanıyorum, yeter.

KADI: Kurban olayım yetmez, anlat yahu, yabancı yok şurada.

HÜRMÜZ: Ay olmaz, hepsini anlatamam, ayıp.

KADI: Aa, teklif yok, kızım, yarıda bırakma şunu. Sonra?

HÜRMÜZ: Sonra efendim…Adam içtike mahmurlaşır, mahmurlaştıkça içer, ben de elimle doldurur verir, mezeler ikram ederim.

KADI: Ee, tutturur elhak.

HÜRMÜZ: Ben de hop diye…(Kadı’nın kucağına oturur.) kocamın kucağına oturur, başlarım cilveler yapmaya…Vardi kara geliyor tasasından ölüyor, hele gıdı gıdı gıdı gıdı.

KADI: Ay, aman, pek hoş, eeey. Sonra?

HÜRMÜZ: Derken efendim, birden başlar beni dövmeye.

KADI: Bak ite, başka bir iş gelmez mi o eşeğin elinden.

HÜRMÜZ: Bir dayak, bir dayak, bir dayak. Feryadıma konu komşu dar yetişirler.

KADI: Gidi ahmak herif.

HÜRMÜZ: Komşular yetişir…Ve her Allah’ın gecesi böylece zehir olur bu cariyenize…Ah kadı efendi, bendeniz dünyanın en talihsiz kadınıyım.

KADI: Vah yavrum vaaah. Peki şahitlerin var mı?

HÜRMÜZ: Aaa, var yaa. Çağırayım durun…Safinaz ablaa! Havvaaa! Koşun ayol.

(Safinaz ile Havva girerler. Safinaz’ın elinde ut vardır.)

HÜRMÜZ: Açın ayol yüzünüzü, kadı efendi yabancı değil.

(Kadınlar yüzlerini, örtülerini açarlar, dekolteleri görünür.)

KADI: Şahitlerin de sağlam haa…Fakat o ut ne?

SAFİNAZ: Yangından bir bu kurtuldu hocam.

HÜRMÜZ: Cariyeniz, azıcık ut da çalar daaa.

KADI: Yaa, utu pek severim.

HAVVA: Sesi de pek güzeldir ablamın.

HÜRMÜZ: Yalancı, asıl seninki güzeldir.

SAFİNAZ: İkisi de bülbül gibidirler hoca efendi.

HÜRMÜZ: Ya kendi, ya kendi…

KADI: Aa, dinleriz valla…Mübaşir! Mübaşir!...Kapıları iyice kapat, şahitlerin ifadeleri duyulmasın isterim.

MÜBAŞİR: Başüstüne efendim.

KADI: Haydi bakalım.

HÜRMÜZ: Aman nasıl olur?

KADI: Pek de güzel olur. Haydi sıkılmayın.

HÜRMÜZ: Ama..bunlar da oynayacak ha.

SAFİNAZ: Aa, tü tü tü…

KADI: Ne demek kızım, ben kadıyım. Ne dersem olacak, haydi. Hürmüz … şarkısı var mı sende?

HÜRMÜZ: Aa, olmaz olur mu?

KADI: Aman başla, bayılırım.

(Hürmüz Kadı’nın istediği şarkıyı çalarken kadınlar da oynar. Işık kararır.)

 

SAHNE 7:

 

(Kadı, adamlar karşısında ve Hürmüz sahnededir.)

KADI: Bre herifler…Sizde hiç utanmak arlanmak, Allah’tan korkmak yok mudur?

Siz din iman, şeriat nedir bilmez misiniz? Mecelleden, ahlaktan, fıkıhtan, kanundan haberiniz yok mudur?

6 KOCA BİRDEN: Haaa?

KADI: Şeriat hükümlerine göre hepiniz hatalısınız ve davanız geri çevirilmiştir. İşte bu kadar.

ÇAVUŞ: Fakat kadı efendi…

KADI: Sen suuus. Zira şeriata göre bir adem kişinin uzun müddet ortadan kaybolması ve şehit olması mevzuu bahis oldukta, ol kimsenin nikahlı kadını şeriate göre dul sayılır ve hatun kişi yeniden izdivaç edebilir.

ÇAVUŞ: Ama ben şehit olmadım ki.

KADI: Olmuşsun, şu zavallı kadın yalan mı söyleyecek? Davan düşmüştür, çık dışarı.

ÇAVUŞ: Ammaaa…

KADI: Hâlâ ne der? Karı boş düşmüş, sen kim olursun çık dışarıı, yersin yüz sopayı.

(Çavuş çıkar.)

KADI: Sana gelinceee…

BERBER: Be be be ben.

KADI: Bir adem kendi helaline zulüm ve eziyet ettiktee, ol ademin karısı kendi isteği ile boş düşer mi? El cevaaap, düşer…Çık dışarı.

BERBER: Fa fa fa fafa fakat.

KADI: Çık ulan dışarı.

(Berber çıkar.)

KADI: Seeeenn…Behey cahil, ahmak herif. Sen ki kanun ve nizamı takiple yükümlü bir adamsın. Böyle bir nikahın haksız ve batıl olduğuna nasıl aklın ermez. Haydi, tez şu hatuna “Boş ol!” de kurtul.

MEMO: Yok, vallah demem. Bu herifler benden sonradır. Sıra bendedir. Onlar boş ol diye, Hürmüz bana kala.

KADI: Pekalaaa, o halde…(Hürmüz ayağa kalkar, karnı hamile gibi şiştir.) şu karnındakini de kabul eyler misin?

MEMO: Yyyo, yok vallah.

KADI: Neden?

MEMO: Çünkü, çünkü ben onunla…(Kadı’nın kulağına birşeyler söyler) mışam, hem vallah hem billah.

KADI: O halde, boş ol de, namusunu temizle.

MEMO: Boş ol, boş ol, boş ol!

HÜRMÜZ: Allah razı olsun Memo’cuğum.

KADI: Kadını boşadığına göre, davan düşmüştür, çık dışarı.

MEMO: Yok, ben çıkmam…Ben..(Ömer’i gösterir.) bunu da alır giderim.

KADI: Geç otur…Sana gelinceee…Şu hatunla nikahlı kalmakta ısrar ediyor musun? Yoksa boş ol, der misin?

HÜRMÜZ: Efendim o bana boş ol dedi zaten, iki de şahitim var.

KADI: Kimler?

HÜRMÜZ: Az önce dinledikleriniz…

KADI: Ooo, tamaaam, şahitler sağlam. Senin de davan kalmadı, dışarı.

HALLAÇ: Tebe kadıcık.

KADI: Çık ulan dışarı!

(Hallaç çıkar.)

KADI: Ya sen?

ÖMER: Kadı ağabeyciğim, anam avradım olsun, sen ne dersen de ben bu karıyı boşamam.

KADI: Bak yediği naneye. Sen hapistesin be adam.

ÖMER: Yüz sene de kalsam o kodeste yine boşamam, benim karıda gözüm var.

KADI: Tuh Allah cezanı versin, ya karnındaki?

ÖMER: Bana ne elin yetiminden…

KADI: Vay mel’un, sen şöyle dur hele…Sana gelinceee…Durum vaziyetini gördün, duydun. Şikayetinde devam eder misin?

HIZIR: Etmiyrim.

KADI: Aferin demek davacı değilsin.

HIZIR: Değilim, ben dava falan istemem, karıyı kendim keserim ben.

KADI: Ha? Nasıl?

HIZIR: Ha böyle bıçak ile çıtır çıtır. Bizde adet öyledir.

KADI: Sen onu kesersen, ben de seni asarım.

HIZIR: Haçan sen beni asarsan, amcamın oğli da gelir seni furir.

KADI: Onu da başka kadı asar.

HIZIR: Teyzemin oğli da gelir o başka kadıyı furir.

KADI: Fesüpanallah, şeriat onu asar.

HIZIR: Yengemin oğli da gelir o şeriat efendiyi furir.

KADI: Bak hele bak bak.

HIZIR: Ne zannettin efendi, kanımızı size mi bırakacağuz yani.

KADI: Demek ikiniz de davanız da ısrar ediyorsunuz.

ÖMER – HIZIR: Sonuna kadar.

KADI: Ne dersin, Hürmüz Hanııımm…

HÜRMÜZ: Efendim. Bu iki adam benden davacı olamaz, çünkü bunlar rahmetli pederimin köleleriydi. Bana iftira atıyorlar. Azat edeyim diye yapıyorlar.

KADI: Köle haaa.

HIZIR: Haşa iftiradur.

ÖMER: Halt etmişsin sen.

KADI: Peki Hürmüz Hanım, bunların köle oldukları ne ile sabittir.

HÜRMÜZ: Malumunuz efendim, köleler damgalıdır. Bunların arkalarını açın bakın, kızgın mühürle arkalarında babamın ismi yazılıdır. Edep yerlerini açın bakın.

ÖMER: Bak kaltağa.

HIZIR: Yalandır.

KADI: Davacı hatunun iddeasının tesbiti içün adı geçen ademlerin arka taraftan edep yerleri açıldıktaaa…Açın bakalım…Gelin benimle.

ÖMER: Aman ağabeyciğim.

HIZIR: Efendi ayıptur.

KADI: O halde kadın doğru söyler. Mübaşir, aç şunların kıçını.

(Kadı, Mübaşir, Ömer ve Hızır çıkarlar.)

HÜRMÜZ: Cızzz, cızzz…(Karnındaki tencereyi çıkarır.) İyi ki bu da kurtulmuş yangından.

(Kadı, Mübaşir, Ömer ve Hızır girerler.)

KADI: Bre nabekarlar! Hatun doğru söyler. Nah bu kadar mühür yanığı açıkça okunur.

ÖMER: Karı kendi yaktı kıçımızı be.

KADI: Sus edepsiz, bu zavallı hatun nasıl yakar iki ademin kıçını!...Bekçi efendi, bu iki yezidi götür, zaptiyeye teslim et. Yüzer sopa atıp zindana atsınlar. Bu hatun hakkını helal edip ikisini de azat edinceye kadar cezalarını çeksinler.

ÖMER: Aman Hürmüz, affet bizi.

HÜRMÜZ: Boş ol dee.

ÖMER: Boş ol.

HIZIR: Boş ol.

KADI: Tamaaaamm, mahkeme bitti. Hürmüz Hanım beraat etti vesselam. Çıkın dışarı.

(Hızır çıkar, Memo Ömer’i götürür.)

KADI: Eeey, gönlün oldu mu ruhu revanım.

HÜRMÜZ: Adaletinize kurban olsunlar kadı hazretleri.

KADI: Sana da kurban olsunlar Hürmüz.

HÜRMÜZ: Müsaadenizle gideyim artık.

KADI: Hem vallaha hem billaha gidemezsin, senin gibi ayrı bir namuslu olan bir hatun kişi böyle korumasız, himayesiz kalamaz, seni nikah edeceğim.

HÜRMÜZ: Aman efendim, nasıl olur?

KADI: Bal gibi olur, kitap der ki, bir adem kişi iki şahit huzurunda bir hatunu aldım dedikte o kadın onun karısıdır. Şimdi iki şahit çağırıp bu işi hallederiz.

(Mübaşir girer.)

KADI: Hah biri geldi.

MÜBAŞİR: Misafir geldi efendim.

KADI: Allah yolladı, ikincisi de geldi.

(Doktor girer.)

KADI: Vay, nuru aynım, amcaoğlum, evladım efendim. Hoş geldin…Berhudar ol…

DOKTOR: Muhterem amcam efendim, siz bugüne bugün pederi azizim sayılırsınız. Huzurunuzda bir itirafta bulunacağım.

KADI: Seni dinlerim evladım.

DOKTOR: Zatı devletleriniz de, şu Müslüman da şahit olsunlar ki, bendeniz Allah’ın emri ve peygamberin kavli ile..şu hatun kişiyi zevceliğe kabul ettim. Helalimdir, nikahlımdır.

KADI: Neeee?

HÜRMÜZ: Kitap öyle demez mi kadı efendi hazretleri?

KADI: Öyle der kızım, mübarek ola.

(Doktor ve Hürmüz Kadı’nın elini öperken Safinaz girer.)

SAFİNAZ: Mübarek olsun, bir yastıkta kocarsınız inşallah.

DOKTOR: Kapıda araba bekler güzelim, buyurun evimize gidelim. Yarından tezi yok düğünümüzü yaparız.

SAFİNAZ: Huu Hürmüz…Yeni bir kısmetin var. Mahkeme başkatibi seninle evlenmek istiyor.

HÜRMÜZ:…Dur aman abla sırası mı şimdi? Yarın konuşuruz, yarın.

---SON---